Το χαμόγελο
Η ζωή είναι ωραία,
Γεμάτη χαρά και τρέλα.
Αν δεν σηκωθεί το Φως το λαμπερό,
Συ δε σηκώνεσαι να πας στο σχολειό.
Της αδιαφορίας η ευθύνη, πρόβλημα
σου.
Κι όμως την ψάχνεις και δεν την
βρίσκεις,
Η λύση είναι δικιά σου.
Άνθρωπε του Θεού, ο Κτίστης σε έπλασε
κατ’εικόνα ιδίαν,
Συ που βρίσκεσαι τώρα ;
Σε ψάχνει να σε βρεί,
Μαζί μετά απολωλότα πρόβατα οίκου
Ισραήλ.
Τον αποφεύγεις, μα Εκείνος εκεί.
Στο είπε ξεκάθαρα,
«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις
και ἡ ζωή, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται.»
Όπου και αν πας, θα σε βρεί.
Όλο το πλήρωμα Του η γη.
Ζητάς και δεν Σε δίνουν.
Χτυπάς και δεν Σε ανοίγουν.
Περπατάς και Σε φτύνουν.
Διδάσκεις τον Νόμο του Θεού,
Κι όμως, στόχο, ναι, Σε βάλανε
Για του Θεού το δίκαιο.
Σε δικαστήριο Σε σύρανε χωρίς δεύτερη
σκέψη,
Και Σε σταυρώσανε με το έτσι “θέλω”.
Τα θαύματα δεν άρκεσαν την απιστία
τους να καλύψουν.
Κι όμως ήρθε καιρός την πίστη τους να
δείξουν.
Νόμοι άγραφοι πολλοί,
Φυλαγμένοι στης συνείδησης το κελί.
Δίλημμα φοβερό, τον πλούτο για τον Χριστό
θα προτιμήσουν.
Πολλοί προσκεκλημένοι, ολίγοι δε οι
εκλεκτοί.
Συ γαρ έδειξας εν τω Σταυρώ υπομονή,
Και συγχώρεσας τας αμαρτίας ημών,
Με τω Τιμίω Σου Αίματι.
Και καταβάς εις Αδη, εκήρυττες το
Ευαγγέλιο και την τελική κρίση.
Και συνείγειρας νεκρούς εκ των
μνηματων ως Θεός.
Δεν ζήτησες πολλά.
Έκαμες υπακοή, όντας υποτασσόμενος
στους γονείς Σου.
Συ γαρ έδωκας ημάς, δώρο πολύτιμο, την
Ζωή.
Έφτασε καιρός, καλοκαίριασε, ο
αμπελώνας γέμισε.
Οι εργάτες λίγοι και ο θερισμός
πολύς.
Την ζωή μία την έχουμε επί της γης,
Δεύτερη δεν δίνει.
Από πολλούς που μιλάνε, κράτα ότι
θεωρείς.
Όσο μπορείς έγνοιες μην κουβαλάς.
Το σπίτι σου δεν φταίει, μήτε ο
εργοδότης, μήτε ο διπλανός σου.
Ο μόνος υπαίτιος είναι ο εαυτός σου.
Αν κάποιος φταίει αυτός είσαι εσύ.
Και όχι ο Θεός που Τον θεωρείς
υπαίτιο για ότι γίνεται.
Βάλε χρώμα στην ζωή σου, χρώμα
πολύχρωμο
Την Διάθεση σου.
Η ζωή είναι δικιά σου.
Εξέφρασε την με ένα χαμόγελο για
πάντα, στο πρόσωπο σου.
Ζήσε την κάθε στιγμή σαν την
τελευταία.
Βάλε γκολ στο 90’,
Στης Αγάπης το τέρμα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου