ΔΕΥΤΕ ΦΙΛΕΟΡΤΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΩΜΕΝ

  «Πέρασαν τα χρόνια, πέρασαν οι μήνες, έφυγαν και οι μέρες, και εσύ άνθρωπε δεν λες να αλλάξεις, πάλι ίδιος μένεις. Χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, εσύ δεν επιθυμείς να αλλάξεις. Όλα σε φταίνε, ο Κτίστης που σε έπλασε κατ’ εικόνα ιδίαν. Ο μόνος υπαίτιος είσαι εσύ, ο εαυτός σου. Δεν γνώρισες ή μάλλον δεν θες να γνωρίσεις τον Χριστό, να γίνεις μιμητής Του. Μιμηταί μου γίνεσθε, λέει ο Χριστός. Κι, όμως, θα έρθει εκείνη η στιγμή, η φρικτή, που θα βρεθείς ενώπιον Του. Σκέψου, άραγε, Τώρα! Πριν κοιμηθείς! Πριν είναι αργά! Τι θα Του πεις όταν σε ρωτήσει: Εσύ τέκνον μου, τι έκανες στην ζωή σου;» Ο καθένας μας κουβαλάει έναν σταυρό, άλλος μικρό, άλλος μεγάλο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν παύει να είναι ένας σταυρός τον οποίο προσπαθούμε να σηκώσουμε κάθε μέρα. Παρόλα αυτά, ο Χριστός μας, προσμένει να Του ζητήσουμε το έλεος Του και την βοήθεια Του, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε ένα τίποτα. Ο Κύριος φωνάζει: «μη πεπείθατε ἐπ’ ἄρχοντας ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρί...

   «Κύριον δὲ τὸν Θεὸν ἡμῶν, αὐτὸν ἁγιάσωμεν, καὶ αὐτὸς ἔσται ἡμῖν φόβος. Καὶ ἐὰν ἐπ’ αὐτῷ πεποιθὼς ᾧ ἔσται μοι εἰς ἁγιασμόν. Καὶ πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ’ αὐτῷ, καὶ σωθήσομαι δι’ αὐτοῦ.Ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός». Οι κληρικοί (οι Πρεσβύτεροι, οι Άγαμοι Ιερείς, οι Ιερομόναχοι) και οι Επίσκοποι-Αρχιερείς έχουν ένα ιδιαίτερο, δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο με την βοήθεια του Θεού, μέσα στις θλίψεις και στις χαρές, στις λύπες και στις οδύνες, στα δάκρυα και στις συγκινήσεις, ευλογημένο από τον Θεό ποιμαντικό έργο και έχουν χρέος να το φέρουν εις πέρας προσφέροντας τους καρπούς και την σοδειά τους, από τον θερισμό, στον Θεό. Είτε βρίσκονται στην Εξωτερική Ιεραποστολή, είτε στην Εσωτερική Ιεραποστολή, είτε σε έναν τόπο που έχουν που την κεφαλήν να κλίνουν, καλούνται με φόβο Θεού και συντριβή καρδιάς και άδολης αγάπης προς τον πλησίον να διεκπεραιώσουν το θεάρεστο έργο της πνευματικής καθοδήγησης του ποιμνίου στην ποίμνη την εκλεκτή (την Εκκλησία) και στον Ποιμένα (τον Χριστό) ο οποίος τους έχει α...

 Κὺριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλὲγξῃς ἡμᾶς, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παιδεὺσῃς ἡμᾶς, ἀλλὰ ποὶησον μεθ’ ἡμῶν κατὰ την ἐπιεὶκειὰν σου, ἰατρὲ καὶ θεραπευτὰ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμὰτων ἡμῶν. Σύ Κύριε Πάτερ Παντοκράτωρ, Κύριε Ὑιέ Μονογενές, Ἰησοῦ Χριστέ καί Ἂγιον Πνεύμα, μὶα Θεότης, μὶα Δύναμις, ὁ Θεός τῶν πατέρων ἡμῶν, ὁ ποιών ἀει μεθ’ ἡμῶν κατά την σήν ἐπιείκειαν, μὴ ἀποστήσης το ἐλεός σου ἀφ’ ἡμῶν. Σύ Κύριε ὁ μόνος δεσπόζεις τῶν ἐπουρανίων καί ἐπιγείων δυνάμεων, ὁ ἐπὶ θρόνου Χερουβικοῦ ἐποχούμενος, ὁ τῶν Σεραφείμ Κύριος καὶ Βασιλεῦς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ περικυκλούμενος ὐπὸ χιλιάδων ἀρχαγγέλων καὶ μυριάδων ἀγγέλων, ὀ τῇ ἀμετρήτῳ σου δυνάμει τα πάντα δημιουργήσας καὶ τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους σου ἐξ οὐκ ὄντων εἰς το εἶναι τα πάντα παραγαγῶν, ὁ δωρούμενος τῷ κόσμῳ την ζωήν, ὁ κατατροπώσας το κράτος τοῦ ἐχθροῦ, ὁ σκυλεύσας τον θάνατον, ὁ νεκρώσας τον ἄδην διά τῇ ἀστραπῆ σου, ὁ ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας πάντας τους τεθνεώτας, ὁ φωτίσας τον λαόν τον πορευόμενον ἐν σκότει, ὁ τους ἰσχυκότας νικῶν, ὁ Πατήρ τοῦ μέλλοντ...