ΔΕΥΤΕ ΦΙΛΕΟΡΤΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΩΜΕΝ

  Τι και αν Σε πολεμούν; Σε αδικούν. Τι και αν Σε βλασφημούν; Σε φθονούν. Τι και αν Σε κυνηγούν; Σε λησμονούν. Εκείνοι οι ένοχοι, οι χαμένοι. Εκείνοι οι ματαιόδοξοι, οι απογοητευμένοι. Στέκεις Δεσπότης αγέρωχος, Θεός αναστημένος. Φθορά δεν γεύτηκες, αφθαρσία λούστηκες. Μόνος ήσουν, Αποστόλους είχες. Μόνος ήσουν, κατήγορους είχες.  Ήρθες να δώσεις, για να σηκώσεις. Των ανθρώπων τις αδικίες, τις αμαρτίες. Των ανθρώπων τα εγκλήματα, τα πλημμελήματα. Τα εκούσια και τα ακούσια. Τα αισθητά και τα αναίσθητα. Ήρθες να ελευθερώσεις, ήρθες για να σώσεις. Την γενεά την άπιστο, την διεφθαρμένη.  Την γενεά την αυτοκτόνο, την διεστραμμένη. Τον δρόμο έδειξες της επιστροφής, της ειρήνης της παντοτινής.  Τον δρόμο της ανάπαυσης και της μακαρίας ζωής. Ποιός θα μείνει ζωντανός; Ποιός θα μείνει πιστός; Πανεύφημοι μάρτυρες αυτοί που μένουν για Σένα να ζήσουν. Άγιοι μάρτυρες αυτοί που αθλούνται για να Σε δοξολογήσουν. Την ζωή τους έδωσαν, το αίμα τους έχυσαν. Την θέση τους άφησαν, τον πόν...

Σκέψεις μου έρχονται πολλές και ανακατεμένες. Σκέψεις σκοτεινές, ανώφελες και μαυρισμένες. Δεν ξέρω πού να πάω και πού να σταθώ. Από την μια αυτός, ο κακούργος με τραβάει στην φθορά. Μα από την άλλη Εκείνος, με κρατάει συντροφιά. Χέρι, μου δίνει και με περιμένει. Δεν με αφήνει, μα επιμένει. Τώρα εγώ με ποιόν να πάω; Τι να επιλέξω; Τον δρόμο της κακίας ή της αρετής; Περπατώ και όλο χαμένος είμαι. Δεν ξέρω πού πατώ και πού βρίσκομαι. Ίσως να απομακρύνθηκα μακριά Σου, ναι το ομολογώ. Ίσως να αφέθηκα από κοντά Σου, ναι το κατανοώ. Μακριά Σου σκότος, άβυσσος και κακό. Κοντά Σου φως, παράδεισος και καλό. Κάτι ήξεραν που Σε εμπιστεύτηκαν οι παλιοί, μα οι νέοι δεν γνωρίζουν. Δεν γνωρίζουν τι εστί Πανάγαθος Θεός, Θεός αγάπης και ελέους. Σε είχανε για Θεό, άδικο και τιμωρό. Οι δυστυχείς, σε αφήσανε χωρίς κανένα δισταγμό. Είπαν και αυτοί ως νέοι να δουν τον κόσμο τον δολερό. Εντούτοις, δεν άλλαξαν καθόλου μυαλό. Πού να πάω και πού να βρεθώ? Ποιός θα είν...

Πάντα εν σοφία εποίησες, και το πλάσμα Σου ποτέ δεν άφησες. Διάβασα πως εκεί κατοικούν αγνές υπάρξεις, σαν τα κρίνα του αγρού. Και πηγάζουν από την ποίμνη του Χριστού. Τι εστί γάμος πολιτεία? Τι εστί σχέση εν παρθενία? Ούτε συ δεν ξέρεις, άνθρωπε. Άνθρωπε απαρηγόρητε, αχόρταγε. Μόνε και ερημικέ. Στην λήθη ζεις, και δεν εγκρατείς. Στην μάχη βρίσκεσαι, και δεν πολεμείς. Στον αγώνα ρίχνεσαι, και δεν ζητείς. Τι να ζητείς? Βοήθεια εκ της Άνωθεν Γης. Τον στέφανο τον περιμένεις, χωρίς αγώνα να έχεις δώσει. Χωρίς δάκρυ να έχεις χύσει, χωρίς αίμα να έχεις ποτίσει. Σχέσεις ωφελιμιστικές, σχέσεις δολερές. Σχέσεις ύπουλες, σχέσεις διαφθοράς. Σχέσεις ανύπαρκτες, σχέσεις ανούσιες. Σχέσεις αναίτιες, αδικημένες. Και οι δύο ψυχές πληγωμένες. Μα Εσύ Χριστέ μου, είσαι εδώ για να παρηγορείς. Να φωτίζεις και να βοηθείς. Πρώτος Εσύ εί στην τάξη, κατά την τάξη Μελχισεδέκ. Ο μόνος Αναμάρτητος, ο μόνος Πολυεύσπλαχνος. Μην εγκαταλείπεις και εμάς, τους ελπίζοντας επί Σε. Τους γιγνώσκοντες Σε, διαφύλαξε. Κρούς...

  Συ Κύριε εθεμελίωσες την γη και έργα των χειρών σου είναι οι ουρανοί. Ο ήλιος σκοτείνιασε, το φεγγάρι έσβησε. Σεισμός στην Ανατολή, έφυγαν για αλλού οι Χριστιανοί. Τρομαγμένοι, μόνοι, έρημοι. Πόλεις γκρεμίστηκαν, λαοί εκδιώχθηκαν. Άλλοι μαρτύρησαν και άλλοι εθανατώθηκαν. Εκκλησίες κάηκαν, μοναστήρια ερήμωσαν. Η φύση εφρίξε, ο άνθρωπος έκραξε. Κάστρα ακατοίκητα, πολιτείες φαντάσματα. Η μανία τους δεν άρκεσε την δίψα τους για αίμα να καλύψει. Και όμως, ήρθε ο καιρός και πάλι την πιστή τους να δείξουν. Άνθρωποι άλλοι απλοί, άλλοι μορφωμένοι, λίγοι σώθηκαν από την μάχαιρα της σφαγής. Σφαγή, αιματοχυσία, φόβος, τρόμος και φρίκη, λουτρά αίματος. Καταστροφή, πυρ και σκότος. Μα που να ξέρουν πως οι μάρτυρες έτσι είναι. Αμετακίνητοι και έτοιμοι να δώσουν μαρτυρία Χριστού. Έτοιμοι για να υποστούν τα πάνδεινα. Διαβασμένοι, για το τι τους περιμένει. Και όμως, κάποιος φοβήθηκε τον Χριστό και Τον ζήλεψε. Κάποιος σφετερήστηκε τον Τριαδικό Θεό. Ανθρώπους βάζει μόνοι τους να χτυπιούνται, μό...