Οι τουλίπες που φωτίζουν τον κόσμο

Πάντα εν σοφία εποίησες, και το πλάσμα Σου ποτέ δεν άφησες.

Διάβασα πως εκεί κατοικούν αγνές υπάρξεις, σαν τα κρίνα του αγρού.

Και πηγάζουν από την ποίμνη του Χριστού.

Τι εστί γάμος πολιτεία? Τι εστί σχέση εν παρθενία?

Ούτε συ δεν ξέρεις, άνθρωπε.

Άνθρωπε απαρηγόρητε, αχόρταγε.

Μόνε και ερημικέ.

Στην λήθη ζεις, και δεν εγκρατείς.

Στην μάχη βρίσκεσαι, και δεν πολεμείς.

Στον αγώνα ρίχνεσαι, και δεν ζητείς.

Τι να ζητείς? Βοήθεια εκ της Άνωθεν Γης.

Τον στέφανο τον περιμένεις, χωρίς αγώνα να έχεις δώσει.

Χωρίς δάκρυ να έχεις χύσει, χωρίς αίμα να έχεις ποτίσει.

Σχέσεις ωφελιμιστικές, σχέσεις δολερές.

Σχέσεις ύπουλες, σχέσεις διαφθοράς.

Σχέσεις ανύπαρκτες, σχέσεις ανούσιες.

Σχέσεις αναίτιες, αδικημένες.

Και οι δύο ψυχές πληγωμένες.

Μα Εσύ Χριστέ μου, είσαι εδώ για να παρηγορείς.

Να φωτίζεις και να βοηθείς.

Πρώτος Εσύ εί στην τάξη, κατά την τάξη Μελχισεδέκ.

Ο μόνος Αναμάρτητος, ο μόνος Πολυεύσπλαχνος.

Μην εγκαταλείπεις και εμάς, τους ελπίζοντας επί Σε.

Τους γιγνώσκοντες Σε, διαφύλαξε.

Κρούς, και δεν ανοίγω.

Φοβάμαι μήπως πληγωθώ.

Μα Εσύ είσαι εκεί και με περιμένεις.

Με περιμένεις, να Σου ανοίξω την πόρτα της ψυχής μου.

Με περιμένεις, να Σου εμπιστευτώ τα της ζωής μου.

Είμαι ευαίσθητος και δεν μπορώ να αντισταθώ.

Να αντισταθώ στην χάρη και στο έλεος Σου.

Στην αγάπη και στον σεβασμό Σου.

Στην στοργή και στον παράδεισο Σου.

Ξέρω ότι Είσαι εκεί για μένα.

Ξέρω ότι με περιμένεις.

Έρχομαι αργά, γιατί διστάζω.

Έρχομαι αργά, γιατί φοβάμαι.

Μα Σε παρακαλώ, Σου φωνάζω.

Σε ικετεύω, Σου κράζω.

Άνοιξε με.

Φώτισε με.

Δέξε με.

Μια τουλίπα ήμουν και γω στον κόσμο αυτό.

Διατήρησε με, μη με την υπόσταση μου χαθώ.

Γιατί, δεν θα μπορώ, μακριά Σου να βρεθώ.

Χωρίς Εσένα για οδηγό,

Προστάτη και βοηθό.