Η Πρόνοια του Θεού στην ζωή μας

 

"Εὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ· ἡ ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν. Καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν."

Δηλαδή, ακριβώς, διότι συ, Κυριε, είσαι ο στοργικός προστάτης μου και ποιμήν, εάν βαδίσω και περάσω δια μέσου σκοτεινών και αποκρήμνων περιοχών και εάν αντικρίσω τον θάνατον, δεν θα φοβηθώ μήπως πάθω κάτι κακόν, διότι συ θα είσαι μαζή μου. Διότι, η ποιμαντική σου ράβδος, η βακτηρία σου, αυτή θα με στηρίζει, θα με εμψυχώνει, θα με παρηγορεί. Το έλεος της στοργής σου θα με ακολουθεί και θα με καταδιώκει με επιμονή όλες τις ημέρες της ζωής μου και έτσι εγώ χαρούμενος και ευτυχής θα κατοικώ στον ναόν σου του Κυρίου μου, εις ατελεύτητον μακρότητα ημερών.

Πόσες φορές, μα πόσες φορές αντικρίζουμε μπροστά μας την Πρόνοια του Θεού; Θα έλεγε κανείς πως Πρόνοια του Θεού είναι η προστασία του Θεού που παρέχει στα παιδιά Του και δεν τα αφήνει ποτέ μόνα τους. Θεωρώ πως εκτός από προστασία, είναι και η αμέριστη αγάπη που δείχνει ο Θεός στο πλάσμα του, τον άνθρωπο τον οποίο τον έπλασε όπως ο Ίδιος είναι, "φωτίσαι θέλων ούς έπλασε, κατ' εικόνα ιδίαν χειρί τή εαυτού". Ουσιαστικά είναι η ζωντανή παρουσία του Θεού στην ζωή μας.

Εμείς όντας ως άνθρωποι άλλες φορές την βλέπουμε και την αισθανόμαστε και άλλες φορές την αγνοούμε. Μέσα από κάθε κατάσταση, εύκολη και δύσκολη, ο Θεός βγάζει καλό. Ο άνθρωπος που εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Θεό και αφήνεται στα χέρια του βελτιώνει τις σχέσεις του με τον Θεό. Ο ίδιος βιώνει μιά ανεπανάληπτη και ανεξάντλητη χαρά η όποια πηγάζει από το γεγονός ότι αφέθηκε στα χέρια του Θεού και άφησε τον Θεό να του δείξει τον δρόμο που είναι ο καλύτερος για τον ίδιο. 

Σκεπτόμενος ότι είσαι παιδί του Θεού και ότι ο Θεός είναι πατέρας σου, δεν θα σε αφήσει ποτέ, γιατί ποιός πατέρας αδιαφορεί για τα παιδιά του; Ασφαλώς κανένας, ο πατέρας που αγαπά τα παιδιά του μεριμνά για την πορεία τους και ενδιαφέρεται για αυτά. Έτσι και ο Θεός μεριμνά για την ζωή και την πορεία των παιδιών του ώστε η Βασιλεία που έχει δημιουργήσει, η Βασιλεία των Ουρανών, να την κληρονομήσουν τα παιδιά του τα οποία είναι αξία της εμπιστοσύνης Του και έχουνδείξει την αγάπη τους στον Θεό και είναι ευγνώμονες για ό,τι επιτρέπει ο Θεός στην ζωή τους.

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι απορροφημένος από το άγχος και την έγνοια του για τον υλισμό και την επικράτηση του έναντι του συνανθρώπου του. Μπορεί να τα αποθέσει στην Θεία Λειιτουργία που απωθεί «πᾶσαν βιοτικήν μέριμναν».

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Φιλιππησίους Επιστολή αναφέρει: "Μηδέν μεριμνάτε, αλλ’ εν παντί τη προσευχή και τη δεήσει μετά ευχαριστίας τα αιτήματα υμών γνωριζέσθω προς τον Θεόν."

 Δηλαδή, μην αφήνετε καθόλου τον εαυτόν σας να καταληφθεί από αγωνιώδεις μέριμνες και φροντίδες, αλλά για καθετί που σας χρειάζεται ή για κάθε δυσκολία, που παρουσιάζεται εμπρός σας, κάνετε γνωστά τα αιτήματά σας στον Θεόν δια της προσευχής και της δεήσεως, οι οποίες πρέπει να συνοδεύονται πάντοτε με έκφραση ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας για τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά, που μας δίδει ο Θεός.

Σύμφωνα, με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο Χριστός είπε στον όχλο μετά τους Μακαρισμούς: "Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε· ουχί η ψυχή πλείον έστι της τροφής και το σώμα του ενδύματος; Τις δε εξ υμών μεριμνών δύναται προσθείναι επί την ηλικίαν αυτού πήχυν ένα;"

 Δηλαδή, μην φροντίζετε με στενοχώρια και αγωνία για την ζωή σας, δηλαδή για το τι θα φάγετε και το τι θα πιείτε, ούτε και για το σώμα σας, με τι θα ενδυθείτε. Δεν αξίζει η ζωή περισσότερο από την τροφή και το σώμα από το ένδυμα; (Ο Θεός, που σας έδωσε το πολυτιμότερο, δεν θα σας δώσει και το κατώτερο;). Ποιός από εσάς, όσες πολλές και μεγάλες φροντίδες και αν καταβάλλει, μπορεί να προσθέσει στο ανάστημά του ένα πήχυν; (Ο Θεός μεριμνά για εμάς, χωρίς να το καταλαβαίνουμε).

Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς να κατανοήσουμε εις βάθος το "Πάτερ ημών". Αναφέρει το «γενηθήτω τό θέλημά Σου» και όχι «το θέλημά μου», την ταπείνωση δηλαδή μονίμως και αδιάκοπα – ό,τι έκανε πάντοτε ο Ιησούς Χριστός και όλοι οι άγιοί μας. «Μή τό θέλημα τό ἐμόν γενέσθω, Κύριε, ἀλλά τό Σόν θέλημα» προσεύχεται ο αληθινός χριστιανός, γεγονός που τον οδηγεί στην αληθινή ησυχία της καρδιάς μακριά από ταραχές και εγωιστικούς φανατισμούς. Κι αυτό γιατί έχει εναποθέσει τη ζωή του στα χέρια του Δημιουργού του, ο Οποίος «έχει αριθμημένες και τις τρίχες τις κεφαλής του».

Συνεπώς, "Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς.Τὸ Πνεῦμα μὴ σβέννυτε, προφητείας μὴ ἐξουθε­νεῖτε. Πάντα δέ δοκιμάζετε, τὸ καλὸν κατέχετε· ἀπὸ παντὸς εἴδους πονη­ροῦ ἀπέχεσθε. Αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καὶ ὁλόκληρον ὑμῶν τὸ πνεῦμα καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη."

 Δηλαδή, πάντοτε νά χαίρεστε, ἀκόμη κι ὅταν ἔχετε πειρασμούς καί θλίψεις. Ἀδιάλειπτα καί ἀκατάπαυστα μέ τήν προσευχή καί τήν εὐλαβική διάθεση νά ἐπικοινωνεῖτε μέ τόν Θεό. Γιά κάθε τι νά εὐχαριστεῖτε τόν Θεό. Διότι αὐτό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς τό δίδαξε ὁ Ἰησοῦς Χριστός γιά νά σᾶς τό κηρύξουμε. Μή σβήνετε τή φλόγα τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παρεμποδίζοντας ἔτσι καί ματαιώνοντας τή φανέρωσή τους. Μήν περιφρονεῖτε τίς προφητεῖες πού τό Ἅγιον Πνεῦ­­μα μέ τό χάρισμά του ἐμπνέει σέ διάφορα μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Νά ἐξετάζετε μάλιστα καί νά διακρίνετε ὅλα τά χαρίσματα καί τίς προφητεῖες, καί ὅ,τι καλό βρίσκετε, νά τό κρατᾶτε σφιχτά. Ἀπό κάθε λογῆς πονηρό νά φεύγετε μακριά. Κι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἀπό τόν ὁποῖο πηγάζει ἡ πραγματική εἰρήνη, νά σᾶς ἁγιάσει ὁλοκληρωτικά· κι ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή σας, ὁ νοῦς καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα σας, νά διαφυλαχθοῦν ἄμεμπτα κατά τήν παρουσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

«ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος».