ΔΕΥΤΕ ΦΙΛΕΟΡΤΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΩΜΕΝ

      Μου είπαν να σταματήσω να είμαι καλοπροαίρετος και απλόχερος βοηθός. Όμως, εν γνώσει τους αγνόησα. Απορούν και εξίστανται πως καταφέρνω και έχω ηρεμία, ψυχική γαλήνη κι όμως σιωπώ. Σκέφτομαι σιωπηλά, και απαντώ: «Εμπιστεύσου τον εαυτό σου στον Θεό, αφήσου στην Πρόνοια και σταμάτα να σκιάζεσαι για τα γήινα. Επιζητά τα ουράνια. Έλα και εσύ μαζί, να γευτείς το Ποτήριον της Ζώης, το Ύδωρ το  Ζων». Μια φορά και εγώ σε σχολικό κενό, παράκουσα νόμο ανθρώπινο, γιήνο, γονεϊκό. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία. Μαζί και οι τρεις φύγαμε για τα γκρέμια να απολαύσουμε θέα, να δοξάσουμε Θεό για την ιδέα, το μέρος που ζούμε και που μας αξιώνει να βλέπουμε το φως του ήλιου. Περπατώντας είδες ένα εκκλησάκι ανώνυμο, καντήλι άφαντο, συγγενής κανένας. Ήρθε η σκέψη να του βάλουμε κάτι για να φέγγει κι όμως ακόμα εκεί μένει. Με είπανε εσωστρεφή και το πίστεψα και ύστερα κατάλαβα πως δουλεύει ο καθρέπτης στον άνθρωπο. Όλα ήταν ένα...

           Πότε μα ποτέ μην ξεστομίσεις το «Γιατί;», «Γιατί Θεέ μου;», «Γιατί σε μένα;», «Γιατί μου το κάνεις αυτό;», «Για ποιό λόγο υποφέρω;», «Σε τι έφταιξα;», «Γιατί Θεέ μου, δεν κάνεις πράξη τις προσευχές μου;». Όταν βρεθείς σε δυσκολία και σου μπει ο λογισμός να τα εκφράσεις δυνατά αυτά τα ερωτήματα, μην τολμήσεις και επιχειρήσεις να τα εκφράσεις. Πρώτα αναλογίσου και απαντά στον εαυτό σου στο ερώτημα: «Ποιος και γιατί με έπλασε;». Μόλις, τα απαντήσεις θα καταλάβεις πόσο μεγάλη και απέραντη είναι η «αγκαλιά» και η αγάπη Του Θεού για το πλάσμα Του.     Τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο, τον έχει ο Θεός. Εκείνος ξέρει και γνωρίζει. Κάποιοι πιστεύουν εσφαλμένα στο πεπρωμένο, στη μοίρα και πως όλα είναι προδιαγεγραμμένα και δεν μπορεί κανείς να τα παρακάμψει. Μέγα σφάλμα και λάθος. Ο Θεός μας έδωσε μυαλό, κριτική σκέψη, την ελευθερία να επιλέγουμε και την γνώση του καλού και του κακού. Εμείς οι ίδιοι με τις επιλογές μας άλλοτε πλησιά...