Και νέον έτος αριθμεί η του Χριστού περιτομή και η μνήμη του Αγίου Ιεράρχου Βασιλείου

 

«Πέρασαν τα χρόνια, πέρασαν οι μήνες, έφυγαν και οι μέρες, και εσύ άνθρωπε δεν λες να αλλάξεις, πάλι ίδιος μένεις.

Χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, εσύ δεν επιθυμείς να αλλάξεις.

Όλα σε φταίνε, ο Κτίστης που σε έπλασε κατ’ εικόνα ιδίαν.

Ο μόνος υπαίτιος είσαι εσύ, ο εαυτός σου.

Δεν γνώρισες ή μάλλον δεν θες να γνωρίσεις τον Χριστό, να γίνεις μιμητής Του.

Μιμηταί μου γίνεσθε, λέει ο Χριστός.

Κι, όμως, θα έρθει εκείνη η στιγμή, η φρικτή, που θα βρεθείς ενώπιον Του.

Σκέψου, άραγε, Τώρα! Πριν κοιμηθείς! Πριν είναι αργά! Τι θα Του πεις όταν σε ρωτήσει: Εσύ τέκνον μου, τι έκανες στην ζωή σου;»

Ο καθένας μας κουβαλάει έναν σταυρό, άλλος μικρό, άλλος μεγάλο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν παύει να είναι ένας σταυρός τον οποίο προσπαθούμε να σηκώσουμε κάθε μέρα. Παρόλα αυτά, ο Χριστός μας, προσμένει να Του ζητήσουμε το έλεος Του και την βοήθεια Του, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε ένα τίποτα. Ο Κύριος φωνάζει: «μη πεπείθατε ἐπ’ ἄρχοντας ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» και ας μην ξεχνάμε το «ἄνευ ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».

Πρέπει να είμαστε ταπεινοί στην καρδιά και βαθιά γνώστες του θελήματος του Θεού ώστε να γίνει η καρδιά μας κατοικητήριο του Θεού, ώστε να υποδεχτεί η ψυχή μας τον Θεό και εκείνος να αναπαύεται σε εμάς. Η υψηλοποιός αρετή είναι η ταπείνωση. Η κατάνυξη έρχεται με την ταπείνωση και τη συγκέντρωση του νου προς τον Θεό, δηλαδή ότι κάνουμε να είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, να κάνουμε υπακοή. Ο Χριστός, ο Ίδιος, «Εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών».

 Ο Χριστός δεν θεώρησε την ισότητά Του με τον Θεό Πατέρα αποτέλεσμα αρπαγής, αλλά τα απαρνήθηκε όλα και πήρε μορφή δούλου ∙ έγινε άνθρωπος, και όντας πραγματικός άνθρωπος ταπεινώθηκε θεληματικά, υπακούοντας μέχρι θανάτου και μάλιστα θανάτου σταυρικού. Εμείς, άραγε που θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί, λίγο να μας υποτιμήσουν ή να μην αναγνωρίσουν την δήθεν αξία που πιστεύουμε πως έχουμε, αμέσως θιγόμαστε. Επειδή, μας έθιξαν το «Εγώ», τον εγωισμό μας, και από εκεί και μετά αρχίζει η καταλαλιά, η κατάκριση και όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα που δημιουργούν ένα χάσμα μεταξύ της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Την σχέση ενός Πατερά με το παιδί Του. Μας είναι πολύ δύσκολο να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, τον κακό μας εαυτό. Η άκρα ταπείνωσις του Κυρίου δεν φαίνεται μόνο στον σταυρικό θάνατό Του, αλλά και στη γέννησή Του, σε ένα σπήλαιο της Βηθλεέμ.

  Καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και να σηκώσει αμαρτίες από τον Αδάμ μέχρι τις δικές μας. Με το Τίμιο Αίμα Του καταδέχτηκε να ξεπληρώσει το προπατορικό αμάρτημα. Ήρθε για να μας σώσει και εμείς, οι άνθρωποι, Τον σταυρώσαμε.

 Παρόλα αυτά, έδειξε την παντοδυναμία Του και το αμέτρητο Έλεος Του. Πάτησε τον θάνατο με την Ανάσταση, ενώ όλοι περίμεναν πως θα πέθανε και θα τελείωνε, αλλά Αναστήθηκε. «Κύριε, εἰ καὶ κριτηρίῳ παρέστης ὑπὸ Πιλάτου κρινόμενος ἀλλ’ οὐκ ἀπελείφθης τοῦ θρόνου τῷ Πατρὶ συγκαθεζόμενος, καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, τὸν κόσμον ἠλευθέρωσας, ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου, ὡς οἰκτίρμων καὶ φιλάνθρωπος». Ο Ίδιος, «δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει, ὡσεὶ ἡ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται», γιατί αναδύθηκε, ξαναζωντάνεψε, Αναστήθηκε και «εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

    Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και έλαβε σάρκα ώστε να οδηγήσει τον άνθρωπο ξανά στην ποίμνη του Θεού. Ο Θεός μας αγαπάει και παρόλα αυτά είναι και άδικος γιατί μας δείχνει το αμέτρητο έλεος Του και μας περιμένει να μετανοήσουμε, ενώ κανονικά θα έπρεπε να υποστούμε τις τιμωρίες του κάθε παραπτώματος μας. Στον καθένα μας, δίνει ο Θεός φροντιστήριο καθημερινό σε εβδομαδιαία βάση για όλο τον χρόνο. Εντούτοις, εμείς Τον αγνοούμε. Ας μην Τον αγνοήσουμε και αυτή την καινή χρονιά, είναι αχαριστία ως προς το προσώπου του Θεού και είναι μεγάλη αμαρτία. Ας μην Του γυρίσουμε και αυτήν την νέα χρονιά την πλάτη.

Εύχομαι να καταφέρουμε να καλλιεργήσουμε την ψυχή μας ώστε να γίνει κατοικητήριο του Θεού και ο καλός Θεός να σπείρει μέσα μας ώστε να υπάρχει πνευματική ευφορία και να καρποφορούμε. Ας κάνουμε χώρο στην καρδιά μας και ας ανοίξουμε τις πύλες της ψυχής μας στον Νεογέννητο Χριστό ο οποίος μας χτύπα την πόρτα. Θα ακούσουμε σε λίγο το «ο Χριστός μας προσκαλεί την κακίαν ν’ αρνηθώμεν, μ’ αρετάς να στολισθώμεν. Να ζώμεν βίον τέλειον, κατά το Ευαγγέλιον, με αγάπη με ειρήνη και με τη δικαιοσύνη». Μακάρι να γεννηθεῖ ἀληθινά ὁ Χριστός στις καρδιές μας και να ζήσουμε ζωήν αιώνιον και να κληρονομήσουμε την Βασιλεία των Ουρανών. Και μιάς και ήρθε καινούργιος χρόνος, ας κανονίσουμε αυτός ο νέος χρόνος να είναι η απαρχή των καλών μας έργων. Χρόνια Πολλά και ευτυχή, με καθαρή και αγνή ψυχή, με χαρά και με υγεία και με Θεία Ευλογία. 

«Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, κρούετε και ανοιγήσεται».