Ποιμένες μην σκανδαλίζετε το ποίμνιο. Ποίμνιο μην κατακρίνεις τους ποιμένες σου.

«Κύριον δὲ τὸν Θεὸν ἡμῶν, αὐτὸν ἁγιάσωμεν, καὶ αὐτὸς ἔσται ἡμῖν φόβος. Καὶ ἐὰν ἐπ’ αὐτῷ πεποιθὼς ᾧ ἔσται μοι εἰς ἁγιασμόν. Καὶ πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ’ αὐτῷ, καὶ σωθήσομαι δι’ αὐτοῦ.Ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός».

Οι κληρικοί (οι Πρεσβύτεροι, οι Άγαμοι Ιερείς, οι Ιερομόναχοι) και οι Επίσκοποι-Αρχιερείς έχουν ένα ιδιαίτερο, δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο με την βοήθεια του Θεού, μέσα στις θλίψεις και στις χαρές, στις λύπες και στις οδύνες, στα δάκρυα και στις συγκινήσεις, ευλογημένο από τον Θεό ποιμαντικό έργο και έχουν χρέος να το φέρουν εις πέρας προσφέροντας τους καρπούς και την σοδειά τους, από τον θερισμό, στον Θεό. Είτε βρίσκονται στην Εξωτερική Ιεραποστολή, είτε στην Εσωτερική Ιεραποστολή, είτε σε έναν τόπο που έχουν που την κεφαλήν να κλίνουν, καλούνται με φόβο Θεού και συντριβή καρδιάς και άδολης αγάπης προς τον πλησίον να διεκπεραιώσουν το θεάρεστο έργο της πνευματικής καθοδήγησης του ποιμνίου στην ποίμνη την εκλεκτή (την Εκκλησία) και στον Ποιμένα (τον Χριστό) ο οποίος τους έχει αποστείλει ώστε όχι μόνο να φροντίζουν για την βόσκηση των καλών προβάτων αλλά και για να μεριμνούν και να αναζητούν τα χαμένα πρόβατα.

Το έργο που τους ανέθεσε ο Κύριος είναι γεμάτο εμπόδια και όπως λέει, «Ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων γίνεσθε ούν φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί. Προσέχετε δε από των ανθρώπων παραδώσουσι γάρ υμάς εις συνέδρια, και εν ταίς συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού εις μαρτύριον αυτοίς και τοίς έθνεσιν. Όταν δε παραδώσωσιν υμάς, μη μεριμνήσητε πώς ή τί λαλήσητε δοθήσεται γάρ υμίν εν εκείνη τη ώρα τί λαλήσητε. Ου γάρ υμείς εστε οι λαλούντες αλλά το Πνεύμα τού πατρός υμών το λαλούν εν υμίν. Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται».

Δηλαδή, Ιδού εγώ ο Κύριός σας σάς στέλνω διά να είσθε σαν πρόβατα ήμερα εν μέσω αιμοβόρων λύκων, προς τούς οποίους ομοιάζουν οι εχθροί τού ευαγγελίου, οι κυριευμένοι από τα άγρια πάθη τής σαρκός. Αφού λοιπόν τόσον δεινή θα είναι η θέση σας, φροντίσατε να είσθε φρόνιμοι σαν τα φίδια, ώστε να μη εκθέτετε τον εαυτόν σας εις ανωφελείς και ανόητους κινδύνους, και άκακοι και απλοί σαν τα περιστέρια. Έχοντες δε ως μόνον όπλο την φρόνηση και ακακία αυτήν, προφυλάγεστε από τους ανθρώπους. Διότι θα σάς παραδώσουν εις συνέδρια διά να καταδικασθείτε από αυτά και σε συναγωγές επί παρουσία τού λαού θα σάς μαστιγώσουν. Και εις ηγεμόνας δε και εις βασιλείς θα σας σύρουν ως κατηγορουμένους δι’ εμέ, διά να δώσετε μαρτυρία περί εμού, που να την ακούσουν και αυτοί και οι εθνικοί, ώστε να μη προφασίζονται ύστερον, ότι δεν ήκουσαν κήρυγμα. Όταν δε σάς παραδώσουν διά να προσαχθείτε εις δικαστήρια ή βασιλείς, μη ζαλισθείτε από την ταραχώδη φροντίδα περί τού πώς θα ομιλήσετε ή τί θα πείτε. Διότι κατά εκείνην την ώρα τής απολογίας σας θα σάς δοθεί από τον Θεόν τί θα πείτε. Θα σας δοθεί ή δε τί να πείτε, διότι δεν θα είστε εσείς , πού θα ομιλείτε τότε, αλλά το Πνεύμα του Θεού, ο οποίος είναι κατά χάριν Πατέρας σας. Το Πνεύμα αυτό θα λαλεί μεταχειριζόμενο ως όργανά του σας. Δεν θα είναι δε μόνον οι ξένοι εναντίον σας, αλλά και οι άνθρωποι του σπιτιού σας. Θα παραδώσει εις θάνατον ο αδελφός ο άπιστος τον αδελφό του, που επίσπευσε εις το Ευαγγέλιον, και ο πατέρας ο άπιστος το τέκνον του, πού επίσπευσε, και θα επαναστατήσουν τα άπιστα παιδιά κατά των πιστών γονέων τους διά να τούς θανατώσουν. Και θα μισηθείτε εξακολουθητικώς από όλους για έμενα. Εκείνος όμως, πού στις δοκιμασίες αυτές θα δείξει υπομονή μέχρι τέλους, αυτός θα σωθεί.

Το χαρακτηριστικό τους είναι πως είναι ακούραστοι, αν και κουρασμένοι από την καθημερινή 24άωρη προσφορά στο ποίμνιο, και αγρυπνούν όχι μόνο υπέρ του ποιμνίου τους αλλά και υπέρ του σύμπαντος κόσμου. Ναι, είναι ο εφημέριος στην ενορία σου. Ναι, είναι εκείνος που έχει την δυνατότητα να καλεί το Άγιον Πνεύμα στην γη ώστε να καθοδηγεί και να φωτίζει αυτόν που εισέρχεται στην ιερωσύνη. Ναι, είναι εκείνος που κάνει κήρυγμα κάθε φορά εντός και εκτός της εκκλησίας για να σε συμβουλεύσει και για να σε ποιμάνει άτακτο ποίμνιο που ξεχνάς πως ο σκοπός σου πρέπει να είναι η είσοδος σου στην Βασιλεία των Ουρανών ώστε να γίνεις πολίτης της Άνω Εδέμ. Ναι, είναι εκείνος που έχει την δυνατότητα μέσω του ίδιου να συγχωρεθούν οι αμαρτίες σου. Ο Χριστός απευθυνόμενος στους Αποστόλους Του μετά την Ανάσταση Του, τους είπε: «λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Αυτή η φράση σημαίνει, «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον ἐὰν συγχωρέσετε τὶς ἁμαρτίες κανενὸς τοῦ εἶναι συγχωρημένες ἂν κανενὸς δὲν τὶς συγχωρήσετε, θὰ μείνουν ἀσυγχώρητες». Οι Επίσκοποι-Αρχιερείς είναι οι διάδοχοι των Απόστολων στην γη. Ο πνευματικός αντιπροσωπεύει τον Χριστό. Ο Ιερέας διαβάζει την συγχωρητική ευχή αλλά ο Χριστός είναι ο Συγχωρών. Μόνο ο Ιερέας και ο Αρχιερέας έχουν την δυνατότητα και το δικαίωμα.

Είναι εκείνος, που τέλει την Θεία Λειτουργία και τα φρικτά Μυστήρια με τρόμο και φόβο Θεού και ένας δέος να τον περικλείει. Είναι εκείνος, που θα σου δώσει εσένα Χριστιανέ, Φίλε του Θεού να μεταλάβεις και εσύ από το Ποτήριον της Ζωής, το Ύδωρ το Ζων, το Πύρ το Καταναλίσκον, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού, και που σου λέει: «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον». Ναι, είναι εκείνος που ότι ώρα και αν τον καλέσεις και του απευθυνθείς, θα σου μιλήσει με γλυκύτητα, στοργικότητά, πατρικότητα, διάκριση, ευγένεια και θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και μέσω του λόγου του θα πάρεις δύναμη να συνεχίσεις στον πνευματικό αγώνα και στην ζωή σου. Είναι ο άγρυπνος φρουρός του ποιμνίου, εκείνος που διοργανώνει δράσεις. Ναι, είναι εκείνος που θυσιάζει τον εαυτό του για την ευόδωση του κηρύγματος του Θεού με την βοήθεια του Χριστού ως Συνοδοιπόρο και σε αυτήν και στην άλλη ζωή. Είναι εκείνος που επιτελεί τα Μυστήρια της Εκκλησίας. Ναι, είναι εκείνος που χάνει τον ύπνο του και ξημερωβραδιάζεται για σένα, ώ ταλαίπωρο και ανυπάκουο ποίμνιο.

Με εσένα ποίμνιο, ασκείται στην αρετή της υπομονής, της αγάπης, της υποταγής του “εγώ”, στην ταπείνωση και τέλος στον αγιασμό. «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» λέει ο Χριστός. Πρέπει να είναι τύπος καλών έργων με το παράδειγμα του. Το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής είναι πράγματι ο Επίσκοπος, ο οποίος είναι: «εις τύπον και τόπον Χριστού». Ο κληρικός, πρέπει να κάνει υπακοή στον Επίσκοπο, όπου και αν αυτός τον στέλνει. Το έργο του Ιερωμένου είναι Θεάρεστο, βαρύ και με πολλές ευθύνες, με πολλές δυσκολίες και απαιτήσεις που κλιμακώνονται στον Αρχιερέα. Πρέπει το όποιο έργο επιτελείται να το αποδίδουν με ταπείνωση στον Τριαδικό Θεό, γιατί Εκείνος ευλογεί τις προσπάθειες και εμπνέει τους ανθρώπους.

Ο Χριστός λέει, «ἐγὼ ὅσους ἐὰν φιλῶ, ἐλέγχω καὶ παιδεύω». Δηλαδή, “εγώ όσους αγαπώ τους ελέγχω δια τα σφάλματα αυτών και τους παιδαγωγώ δια την πνευματικήν τους μόρφωσιν”. Ο ίδιος ο Κύριος ποιμένει τους λειτουργούς Του. Εκείνος μόνο έχει την εξουσία να τους κρίνει για τα έργα, την συμπεριφορά και τις πράξεις τους. Ο λαός, το ποίμνιο, ουδεμία θέση και ευλογία έχει να κατακρίνει, να χλευάζει και να λοιδωρεί τους λειτουργούς του Θεού αλλά και όλους τους ορθόδοξους ρασοφορούντες είτε είναι κληρικοί, είτε μοναχοί, είτε μητροπολίτες, είτε διάκονοι, είτε καθηγούμενοι. Ο μόνος που έχει την εξουσία πάνω τους και τους κρίνει με το Δίκαιο του Θεού είναι ο Χριστός, ο Μέγας Αρχιερεύς, ο Ποιμήν ο καλός και η Κεφαλή της Εκκλησίας. Αυτός ο Πολυεύσπαχνος Δεσπότης και Δημιουργός των απάντων, ο Πολυέλεος, ο Ανεξίκακος, ο Θανατώσας τον θάνατον. Αυτός που ο θάνατος Του και η Ανάσταση Του έγινε αιτία να λυτρωθει η ανθρωπότητα από τα δεσμά του διαβόλου και να πιστεύσουν οι άνθρωποι στον Χριστό, να πιστεύσουν ότι υπάρχει και ζωή πέραν του τάφου και του Άδου, η αιώνια ζωή. Να πιστεύσουν στην Ανάσταση των νεκρών και να ομολογήσουν ότι Αυτός είναι ο Θεός και Σωτήρ του κόσμου. Αυτός ποιμαίνει και νουθέτει αλλά και καθοδηγεί το σώμα της Εκκλησίας.

«Αν ένας Ιερέας κάνει κάτι που π.χ. δεν είναι σωστό, και εμείς το αντιληφτούμε, οφείλουμε με σεβασμό να του το υποδείξουμε κατ’ ιδίαν, λέγοντας: «πάτερ, επιτρέψτε μου, κατά την γνώμη μου…». Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ελέγξουμε τον ιερέα «δημοσία», γιατί, πέρα από το ότι αυτό συνιστά θράσος, αποτελεί και μεγάλη αμαρτία, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σκανδαλίσουμε το πλήρωμα της Εκκλησίας. Αν ωστόσο το σφάλμα είναι μεγάλο και δεν διορθώνεται, οφείλουμε να το ανακοινώνουμε στον Επίσκοπο και μόνο σε αυτόν. Πουθενά αλλού. Αν ωστόσο και ο Επίσκοπος επιδείξει αδιαφορία, το θέμα τελειώνει εκεί», αναφέρει ο Δημήτρης Ιωάννου (Φιλόλογος– Συγγραφέας).

Το ράσο είναι δίκοπο μαχαίρι, φωτιά και κάρβουνο. Αν είναι σβηστό το κάρβουνο και το ακουμπήσεις, θα μουτσουζουρωθείς. Αν ,πάλι, είναι αναμένο, θα καείς. Οπότε, όποιοι κατακρίνουν και κοροϊδεύουν τους λειτουργούς του Υψίστου και γενικά πιάνουν το ράσο στον στόμα τους για κακό σκοπό, την ίδια ώρα κατακρίνουν τον Χριστό και Τον Σταυρώνουν, γίνονται και αυτοί οι σταυρωτές Του. Είναι μεγάλη αμαρτία και λέγεται ιεροκατάκριση. Όπως και γενικά, η κατάκριση είναι μεγάλη αμαρτία αλλά ,πόσο μάλλον, όταν κατακρίνει κανείς τους Ιερωμένους.

Ο Χριστός λέει, «ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις. Τῷ νικῶντι δώσω αὐτῷ φαγεῖν ἐκ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς, ὅ ἐστιν ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή, εκείνος που έχει ανοικτά τα αυτιά της ψυχής του, ας ακούση τι με τας προφητείας αυτάς λέγει το Πνεύμα το Αγιον εις τας Εκκλησίας. Εις εκείνον που θα νικήση, αγωνιζόμενος κατά του πονηρού και της αμαρτίας, θα του δώσω να φάγη από το ξύλον της ζωής. Θα του δώσω τα αγαθά της αιωνίου ζωής μέσα στον Παράδεισον του Θεού και Πατρός, ο οποίος είναι και Θεός δικός μου κατά την ανθρωπίνην μου φύσιν.

Αδερφοί, μία παράκληση μόνο. Μην κατακρίνετε τους ποιμένες της Εκκλησίας. Να προσεύχεστε για αυτούς ώστε να τους φωτίζει ο Θεός να πράττουν το σωστό και να ορθοτομούν τον Λόγο του Θεού. «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε. Καὶ ἣν ἂν βουλὴν βουλεύσησθε, διασκεδάσει Κύριος. Καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον. Καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος. Ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός».