Η Ζωή, ο Θάνατος του Θανάτου

      Ο θάνατος θα λέγαμε πως διακρίνεται στον σωματικό θάνατο και στον πνευματικό θάνατο. Ο σωματικός θάνατος είναι η φθορά του ανθρώπινου σώματος ενώ πνευματικός θάνατος είναι η πνευματική νέκρωση, ψυχική απάθεια.

      Είναι ένα συχνό φαινόμενο ο θάνατος, όπως και η γέννηση, απαραίτητο. Προσωπικά, για μένα είναι καθημερινός, βιώνοντας τον κάθε φορά που χτυπά πένθιμα η καμπάνα της Εκκλησίας. Κάνοντας τον σταυρό μου και λέγοντας ένα «θεός σχωρες». Έλα που όμως, που ακούγοντας την, σφίγγεται η καρδιά μας, γιατί είμαστε άνθρωποι εύθραυστοι, θεωρώντας πως ο νεκρός που έφυγε, παίρνοντας το εισιτήριο για την άλλη ζωή, μπορεί να είναι ο ίδιος μας ο πατέρας, ή η μάνα μας, που μας έφερε στον κόσμο, ή ο/η αδερφός/αδερφή μας, ή η γιαγιά/ο παππούς μας, τους οποίους τους έχουμε δύο φορές γονείς και τους αγαπάμε και είμαστε συναισθηματικά δεμένοι μαζί τους ή κάποιο από τα εναπωμείναναντα συγγενικά μας πρόσωπα. Όλοι μας έχουμε ζήσει αυτό το συναίσθημα, της απώλειας και της δημιουργίας ενός κενού στην καρδιά μας, σαν κάποιος να αφαίρεσε ένα κομμάτι του παζλ, να το εξαφάνισε, αφήνοντας το ημιτελές και μισό.

     Κάποιοι δε ρίχνουν το φταίξιμο στο Θεό, κατηγορώντας Τον, επιρρίπτοντας Του ευθύνες, για το «τι μέλλει γενέσθαι και βουλεσθαι», εκφράζοντας αυτό το αιώνιο «Γιατί ; Γιατί θεέ μου ; Γιατί σε μένα;». Αφήνοντας, αυτόν τον απόηχο της κραυγής στα αυτιά μας. Μου άρεσε που βάζω το «όλοι μας» αυτό το «μας» της συλλογικότητάς. Είναι λάθος. Κάποιοι τυχαίνει να βιώνουν αυτό το συναίσθημα, δευτερόλεπτα, άλλοι λεπτά, κάποιοι χρόνια, άλλοι πάλι μια ζωή, σαν μια ανίατη ασθένεια, μια αγιάτρευτη πληγή. Κάποιοι άλλοι, πολύ λίγοι, θα έλεγα ελάχιστοι, είναι «αναίσθητοι» κατά κόσμον. Ε, σε αυτούς ανήκουν λίγοι. Και είναι οι πιο τιμημένοι και ευαίσθητοι άνθρωποι, οι πιο εύθραυστοι, όχι σαν το γυαλί, όχι!!. Σαν το βαμβάκι, απαλοί και ευσυγκίνητοι, με ένα απαλό φυσικά ανέμου, χάνεται στον αγέρα. Με τον όρο «αναίσθητοι κατά κόσμον» αναφέρομαι στο ότι ενώ όλοι οι υπόλοιποι κλαίνε και θρηνούν και γενικά υπάρχει ένα κλίμα συγκίνησης και πόνου, που έχασαν κάποιον δικό τους, και καλά κάνουν. Εκείνοι είτε κλαίνε είτε είναι χαρούμενοι. Κλαίνε γιατί γνωρίζουν πως έφυγε απροετοίμαστος, πιάστηκε στον ύπνο, όταν περνούσε ο Νυμφίος ή χαίρονται. Χαίρονται γιατί αυξήθηκε ο πληθυσμός της Άνω Πολιτείας, ένας ακόμη προστέθηκε στο βιβλίων των εκλεκτών του Θεού, της Άνω Ιερουσαλήμ, ένας ακόμη έγινε πολίτης στην Πόλη του Ζώντος Θεού. Και τους βλέπεις είναι χαρούμενοι και αγνοούν, θα έλεγε κανείς, το γεγονός πως κάποιος συνάνθρωπος πέθανε. Ω, ναι για αυτούς ο θάνατος ήταν, είναι και θα παραμείνει να είναι ένα τίποτα. Είναι ένα μεταβατικό στάδιο για την Ανάσταση, ένα δωμάτιο αναμονής. Ξέρουν πως η Αγγελική Πολιτεία σκιρτά και ο Θεός, ο Άγιος, (για ακόμα μια φορά επαληθεύεται και επιβεβαιώνεται το :

   «Ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος, ὁ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος, ὁ τρισαγίῳ φωνῇ ὑπὸ τῶν Σεραφὶμ ἀνυμνούμενος καὶ ὑπὸ τῶν Χερουβὶμ δοξολογούμενος καὶ ὑπὸ πάσης ἐπουρανίου δυνάμεως προσκυνούμενος· ὁ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παραγαγὼν τὰ σύμπαντα· ὁ κτίσας τὸν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα σὴν καὶ ὁμοίωσιν καὶ παντί σου χαρίσματι κατακοσμήσας· ὁ διδοὺς αἰτοῦντι σοφίαν καὶ σύνεσιν καὶ μὴ παρορῶν ἁμαρτάνοντα, ἀλλὰ θέμενος ἐπὶ σωτηρίᾳ μετάνοιαν· ὁ καταξιώσας ἡμᾶς τοὺς ταπεινοὺς καὶ ἀναξίους δούλους σου καὶ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ στῆναι κατενώπιον τῆς δόξης τοῦ ἁγίου σου θυσιαστηρίου καὶ τὴν ὀφειλομένην σοι προσκύνησιν καὶ δοξολογίαν προσάγειν· Αὐτός, Δέσποτα, πρόσδεξαι καὶ ἐκ στόματος ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν τὸν τρισάγιον ὕμνον καὶ ἐπίσκεψαι ἡμᾶς ἐν τῇ χρηστότητί σου. Συγχώρησον ἡμῖν πᾶν πλημμέλημα ἑκούσιόν τε καὶ ἀκούσιον· ἁγίασον ἡμῶν τὰς ψυχὰς καὶ τὰ σώματα· καὶ δὸς ἡμῖν ἐν ὁσιότητι λατρεύειν σοι πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν· πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων τῶν ἀπ’ αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων.»

    Την οποία ευχή αναγιγνώσκει, χαμηλοφώνως, ο Ιερεύς, πριν ξεκινήσει ο Τρισάγιος Ύμνος, στην θεία Λειτουργία). Χαίρεται ο Θεός και ευφραίνεται η καρδιά Του. Δεν ξέρω! Εσείς αλήθεια σε ποιούς από τους προαναφερθέντες, κατηγορία ανήκετε;. Ένα προσωπικό παράπονο έχω προς την Εκκλησία: Προς τι η πένθιμη καμπάνα; Το βράδυ της Ανάστασης, πένθιμες για χαρμόσυνες χτυπάνε; Τα συμπεράσματα δικά σας.