Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν

Το Μυστήριο της Μετανοίας, το ίδρυσε και το παρέδωσε ο Κύριος στους Αποστόλους Του μετά την Ανάσταση, όταν τους είπε : «λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Αυτή η φράση σημαίνει «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον ἐὰν συγχωρέσετε τὶς ἁμαρτίες κανενὸς τοῦ εἶναι συγχωρημένες ἂν κανενὸς δὲν τὶς συγχωρήσετε, θὰ μείνουν ἀσυγχώρητες».

Τον πνευματικό μας πατέρα μπορούμε να τον επιλέξουμε, τον σαρκικό μας πατέρα δεν τον επιλέξαμε. Εμείς διαλέγουμε ποιός θέλουμε να είναι ο πνευματικός μας και θα είναι εκείνος στον οποίο αναπαυόμαστε κοντά του και μας εμπνέει. Αυτό το μυστήριο είναι απόρρητο. Ο πνευματικός δεν έχει το δικαίωμα να ανακοινώσει τίποτε από ότι άκουσε στην εξομολόγηση. Ο πνευματικός αντιπροσωπεύει τον Χριστό. Ο ιερέας διαβάζει την συγχωρητική ευχή αλλά ο Χριστός είναι ο Συγχωρών. Την ώρα της εξομολόγησης αποδίδοντας τις αμαρτίες του ο εξομολογούμενος μόνο στον εαυτό του και στην αμέλεια του, αισθάνεται σαν κατάδικος και υπόλογος ενώπιον του Χριστού, με σκυφτό το πρόσωπο στην γη, με ταπείνωση και γνωρίζοντας τα λάθη που έχει κάνει, και εάν είναι δυνατό να βρέχει με τα δάκρυα του, τα πόδια του Πνευματικού, σαν να είναι τα πόδια του Χριστού.

Μα καλά θα πουν μερικοί αν ο Ιερέας είναι κακός χαρακτήρας και αμαρτωλός, εγώ δεν πάω να εξομολογηθώ. Και όμως αδερφοί μου, έχουν άδικο. Και ο ιερέας, άνθρωπος είναι όπως και εμάς, αμαρτωλός και ο οποίος κάνει και λάθη. Εμείς, τι είμαστε οι αναμάρτητοι που δεν καταδεχόμαστε να ταπεινωθούμε και να συντρίβουμε?. Όχι είμαστε και εμείς άνθρωποι με ελαττώματα, αδυναμίες και λάθη, γεμάτοι λάθη εκούσια και ακούσια. Ο Θεός γνωρίζει τι έχει κάνει ο καθένας στην ζωή του «πάσας τας ημέρας της ζωής του». Από μας περιμένει να μετανοήσουμε και να καταλάβουμε τα λάθη μας και τις αμαρτίες μας, οι οποίες δημιουργούν ένα χάσμα στην σχέση μας με τον Θεό και μας απομακρύνουν από κοντά Του.

Ο διάβολος είναι πανούργος και προσπαθεί να μας απομακρύνει από τον Θεό με χίλιους δύο τρόπους. Ακόμα, παρουσιάζει και κακές στιγμές του παρελθόντος ώστε να κρατήσει δέσμιο στις παγίδες του, τον άνθρωπο. Τι είναι ο άνθρωπος;. Ο άνθρωπος είναι καθ’εικονα και καθ’ομοιωσιν του Θεού «Ἰδὼν ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τὸν ἄνθρωπον χερσίν, ὃν ἐποίησε, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται· τοῦτον δὲ ἐκ Παρθένου θείας ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ, σαρκωθείς, ὅτι δεδόξασται», δηλαδή όταν ο Δημιουργός είδε τον άνθρωπο, τον οποίο έπλασε με τα χέρια, να βρίσκεται στην απώλεια, κλίνει και κατεβαίνει από τους ουρανούς και αφού πράγματι πήρε σάρκα από την θεϊκή Αγνή Παρθένο, προσλαμβάνει όλον τον άνθρωπο, σώμα και ψυχή, γιατί είναι δοξασμένος.

Αν προσέξει κάνεις στην θεία λειτουργία, μερικές φορές όταν είναι αρχιερατική η Θεία Λειτουργία, αφού γίνεται ο καθαγιασμός των Τιμίων και Αχράντων, Φρικτών του Χριστού Μυστήριων, πριν βγει για να κοινωνήσει ο Αρχιερεύς διαβάζει μια συγχωρητική ευχή που λέει: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἀμνὲ καὶ ποιμήν, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὁ τὸ δάνειον χαρισάμενος τοῖς δυςὶ χρεωφειλέταις καὶ τῇ ἁμαρτωλῷ γυναικὶ δοὺς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὁ τὴν ἴασιν τῷ παραλύτῳ δωρησάμενος σὺν τῇ ἀφέσει τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ, αὐτός, Δέσποτα, ἄνες, ἄφες, συγχώρησον τὰς ἀνομίας, τὰς ἁμαρτίας, τὰ πλημμελήματα, τὰ ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια,τὰ ἐν γνώσει, τὰ ἐν ἀγνοίᾳ, τὰ ἐν παραβάσει καὶ ἐν παρακοῇ γενόμενα παρὰ τῶν δούλων σου τούτων καὶ εἴ τι ὡς ἄνθρωποι σάρκα φοροῦντες καὶ τὸν κόσμον τοῦτον οἰκοῦντες ἐκ τοῦ διαβόλου ἐπλανήθησαν ἢ παρέβησαν ἢ ἐπλημμέλησαν εἴτε ἐν λόγῳ, εἴτε ἐν ἔργῳ, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ, εἴτε λόγον ἱερέως καταπάτησαν, εἴτε ὑπὸ κατάραν ἐγένοντο εἴτε ἰδίῳ ἀναθέματι ὑπέπεσαν ἢ ὅρκῳ αὐτός, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάθρωπος καὶ ἀμνησίκακος δεσπότης, τῇ πολλῇ σου εὐσπλαγχνίᾳ τούτους τοὺς δούλους σου λόγῳ λυθῆναι εὐδόκησον συγχωρῶν αὐτοῖς και τὸ ἴδιον ἀνάθεμα καὶ τὸν ὄρκον κατὰ τὸ μέγα σου καὶ ἄφατον ἔλεος. Ναι, δέσποτα, φιλάνθρωπε Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐπάκουσόν μου δεομένου τῆς σῆς ἀγαθότητος ὑπὲρ τῶν δούλων σου τούτων καὶ πάριδε ὡς πολυέλεος τὰ πταίσματα αὐτῶν ἄπαντα, ἀπάλλαξον αὐτοὺς τῆς αἰωνίου κολάσεως, σὺ γὰρ εἶπας, δέσποτα ὅσα ἂν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ ὅσα ἂν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ὅτι σὺ εἶ Θεὸς ἀναμάρτητος καὶ δυνάμενος ἀφιέναι ἁμαρτίας καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

Η οποία σημαίνει, λέγεται, κατά το αρχαίο έθος, σ’ όλους τους πιστούς που θα κοινωνήσουν, από τον ιερέα που θα τους κοινωνήσει είτε είναι πνευματικός είτε όχι. Και είναι πολύ λογικό ο προσερχόμενος στην θεία κοινωνία πιστός, να αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει από τον ιερέα, να ευχηθεί για την συγχώρησή και άφεση των αμαρτιών του για να προσέλθει πιο άξιος στην θεία κοινωνία, όπως επίσης, και ο ιερεύς να εύχεται για την συγχώρησή των αμαρτημάτων των μελλόντων να προσέλθουν στην θεία μετάληψή πιστών.

Στην εξομολόγηση δεν γίνεται μόνο η συγχώρεση των αμαρτιών μας, αλλά και η ενδυνάμωση της ψυχής μας, για να μην τις επαναλάβουμε. Αλλά αν συμβεί να ξαναπέσουμε, πάλι στο ιατρείο του Χριστού θα πάμε. Δεν είναι δικαστήριο του ανθρώπου αλλά θεραπευτήριο ψυχής. Στην πορεία μας προς την εξομολόγηση θα συναντήσουμε δύο σοβαρά εμπόδια: Την ντροπή και την αναβολή, τα οποία ο εχθρός της ψυχής μας, ο Διάβολος, μας τα βάζει με πολλή τέχνη μπροστά μας. Για το πρώτο, μας ψιθυρίζει:

«-Πώς θα πεις στον ιερέα αυτά τα άσχημα, που έκανες? Τι γνώμη θα σχηματίσει για σένα?»

Για το δεύτερο μας λέει :

«-Καλή είναι η εξομολόγηση, αλλά τώρα δεν είσαι έτοιμος. Άλλη φορά θα πας, έχεις χρόνο…»

Επίσης, εξετάζονται τα αισθήματα, οι σκέψεις, τα λόγια, οι πράξεις, η συμπεριφορά, οι συνήθειες, οι αξίες, οι προτεραιότητες, οι στόχοι και ο τρόπος ζωής μας. Δεν περιοριζόμαστε στην προσωπική μας πνευματική ζωή, αλλά συνεξετάζουμε τις οικογενειακές σχέσεις, τις κοινωνικές σχέσεις, την εργασία, ακόμα και τη διασκέδασή μας. Και αυτό επειδή όλη μας η ζωή πρέπει να φωτιστεί από το Άγιο Πνεύμα. Όχι για να καταδικάσουμε τον εαυτό μας, αλλά για να εξασφαλίσουμε την πορεία μας προς τον Χριστό. Μπορούμε, λοιπόν, να θέσουμε στην κρίση του πνευματικού ζητήματα που μάς απασχολούν, ώστε να πάρουμε αποφάσεις και να κάνουμε επιλογές που μάς προάγουν πνευματικά αποφεύγοντας ταυτόχρονα άλλες που μπορούν να ζημιώσουν την ψυχή μας.

Στο χέρι μας είναι να πάρουμε την απόφαση να ζητήσουμε βοήθεια και να γραπωθούμε από την σανίδα της Σωτηρίας, που είναι ο Χριστός, αφού όπως βλέπουμε όλα γύρω μας χάνονται και βουλιάζουν. Ο Χριστός είναι η Αλήθεια, το Φως το Ανέσπερο, η Ανάσταση, η Ζωή, όπως λέει και το Ευαγγέλιο «Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα» αλλά και η προφητεία του Ησαΐα λέει «ο λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει, ἴδετε φῶς μέγα· οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου, φῶς λάμψει ἐφ᾿ ὑμᾶς». Ας μη δειλιάζουμε στα λάθη του παρελθόντος και ας γράψουμε μια καινούργια σελίδα στην ζωή μας, φωτεινή σαν το φως του ήλιου και ας ξεκινήσουμε μια κατά Θεόν ζωή βασισμένη στο θέλημα του ώστε να γίνουμε Πολίτες της Άνω Ιερουσαλήμ.