Καλά Χριστούγεννα

       Καλά Χριστούγεννα να έχουμε. Τώρα να ευχηθώ Αγάπη, Ειρήνη και Ομόνοια, είναι αυτονόητα. Πάντα ισχύουν, αλλά όταν δεν λες καλημέρα στον διπλανό σου ή στον γείτονα σου, όταν εκείνος σε φθονεί, δεν μπα να λένε οι κυβερνήσεις των Κρατών και να κάνουν κήρυγμα για την ειρήνη κτλ. Εάν δεν τα νιώθεις, δεν θα τα εκφράσεις ποτέ και ούτε έχεις το δικαίωμα να τα απαιτείς από τους άλλους. Πρώτα πρέπει να αλλάξουμε τον δικό μας κόσμο και ύστερα των άλλων. Πρώτα πρέπει να αλλάξουμε εμείς τον εαυτό μας και ύστερα να απαιτούμε οι άλλοι. Γιατί να μπουν αυτοί στο δικό μου καλούπι και όχι εγώ στο δικό τους;. Οφείλουμε να δείχνουμε κατανόηση και μέριμνα για τους άλλους. Να προσπαθούμε για το καλύτερο. Κύριο μέλημα μας, να είναι το πως θα αναπαύσω τον διπλανό μου και όχι πώς θα βολέψω τον εαυτό μου εις βάρος όλων των υπολοίπων προς ωφελιμιστικά συμφέροντα, όπως κάνουν κάποιοι, που κοιτάνε μόνο το κέρδος και τον εύκολο πλουτισμό.

    Ας πάρουμε όμως μια γεύση των Χριστουγέννων. Τι πραγματικά είναι και όχι τι φανταζόμαστε ή μας έχουν μάθει, εσφαλμενως. Όλοι σας θα πείτε, φέτος δεν ένιωσα Χριστούγεννα, ήρθαν πολύ γρήγορα, πως πέρασε έτσι ο καιρός. Είναι δύσκολο κάνεις να βιώσει τα Χριστούγεννα και να τα ζήσει. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι ακατόρθωτο. Αν τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, θα τα έχουμε καλά και με τους άλλους. Να επιδιώκουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να προσπαθούμε να είμαστε παιδιά του Θεού, όπως αρμόζει να είναι τα παιδιά Του. Αλλιώς ανήκουμε σε άλλον. Ένας δούλος δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο Κυρίους. Έτσι και εδώ, ή ανήκουμε ή όχι. Από την στιγμή που ναι ανήκουμε, είμαστε δηλαδή Φίλοι Χριστού, πρέπει να ήμαστε σωστοί χριστιανοί και όχι του γλυκού νερού όπως θέλουν να μας κάνουν κάποιοι. Ας αφήσουμε πίσω κάθε οδύνη, λύπη και στεναγμό και ας κοιτάξουμε μπροστά. Μετά την μπόρα έρχεται η λιακάδα. Πόσες φορές δεν πέσαμε; Πάρα πολλές. Πόσες φορές δεν θυμώσαμε, πόσες φορές δεν απελπιστήκαμε, πόσες φορές μιλήσαμε άσχημα στον συνάνθρωπο μας; Όλα αυτά, πάρα πολλές. Κι όμως, ας γίνει αιτία αυτά τα Χριστούγεννα να αποτελέσουν την απαρχή των καλών έργων όχι μιας μέρας και της εβδομάδας αλλά για όλη μας την ζωή.

   Τι σημαίνει, να βιώσουμε τα Χριστούγεννα. Σίγουρα θα σκεφτείτε και θα πείτε μα καλά τι τώρα, εγώ δεν γιόρτασα τα Χριστούγεννα; Ή δεν τα έζησα; Ή δεν πήγα το βράδυ της Παραμονής των Χριστουγέννων στην Εκκλησία; Ή την ίδια μέρα στην Εκκλησία;. Βιώνω τα Χριστούγεννα, σημαίνει πως γίνομαι μέτοχος των Θείων και Αχράντων Χριστού Μυστηρίων. Όχι μίας μέρας αλλά καθόλη της διάρκειας της νηστείας. Μια Νηστεία σωστή η οποία απαιτεί μία προετοιμασία με την καθοδήγηση του Πνευματικού. Βλέπετε στην σημερινή εποχή, κυριαρχεί το πνεύμα χωρίς προετοιμασία, χωρίς να εισέλθει ο άνθρωπος στο λουτρό της ψυχής που είναι το Μυστήριο της Μετάνοιας και της Εξομολογήσεως, πάνε οι άνθρωποι και κοινωνούν χωρίς να είναι «καθαροί τη καρδιά», κανένας δεν είναι αναμάρτητος και καθαρός στην καρδιά εκτός από τον Χριστό. Με το «καθαροί τη καρδιά», εννοούμε να είναι εντάξει με τον ίδιο τους τον εαυτό και με τον Θεό. Ο Χριστός έλεγε πως αν πηγαίνεις ένα δώρο στο θυσιαστήριο και έχεις μαλώσει με τον γείτονα σου, να αφήσεις το δώρο έξω από το θυσιαστήριο και να πας να τον βρεις ώστε να συμφιλιωθείτε, αλλιώς δεν θα γίνει δεκτό το δώρο. Πρέπει να είμαστε ταπεινοί στην καρδιά και βαθιά γνωστές του θελήματος του Θεού ώστε να γίνει η καρδιά μας κατοικητήριο του Θεού, ώστε να υποδεχτεί η ψυχή μας τον Θεό και εκείνος να αναπαύεται σε εμάς. Η υψηλοποιός αρετή είναι η ταπείνωση. Η κατάνυξη έρχεται με την ταπείνωση και τη συγκέντρωση του νου προς τον Θεό, δηλαδή ότι κάνουμε να είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, να κάνουμε υπακοή. Ο Χριστός, ο Ίδιος, «Εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών».

    Ο Χριστός δεν θεώρησε την ισότητά Του με τον Θεό Πατέρα αποτέλεσμα αρπαγής, αλλά τα απαρνήθηκε όλα και πήρε μορφή δούλου∙ έγινε άνθρωπος, και όντας πραγματικός άνθρωπος ταπεινώθηκε θεληματικά, υπακούοντας μέχρι θανάτου και μάλιστα θανάτου σταυρικού. Εμείς, άραγε που θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί, λίγο να μας υποτιμήσουν ή να μην αναγνωρίσουν την δήθεν αξία που πιστεύουμε πως έχουμε, αμέσως θιγόμαστε, επειδή μας έθιξαν το εγώ, τον εγωισμό μας, και από εκεί και μετά αρχίζει η καταλαλιά, η κατάκριση και όλα τα θανάσιμα αμάρτημα που δημιουργούν σε  ένα χάσμα μεταξύ της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Την σχέση ενός Πατερά με το παιδί του. Μας είναι πολύ δύσκολο να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, τον κακό μας εαυτό. Η άκρα ταπείνωσις του Κυρίου δεν φαίνεται μόνο στον σταυρικό θάνατό Του, αλλά και στη γέννησή Του στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και να σηκώσει αμαρτίες από τον Αδάμ μέχρι τις δικές μας. Με το Τίμιο Αίμα Του ξεπληρώσει το προπατορικό αμάρτημα «Εὐφράνθητε οὐρανοί, σαλπίσατε τὰ θεμέλια τῆς γῆς, βοήσατε τὰ ὄρη εὐφροςύνην· ἰδοὺ γὰρ ὁ Ἐμμανουὴλ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, τῷ Σταυρῷ προςήλωσε, καὶ ζωὴν ὁ διδούς, θάνατον ἐνέκρωσε, τὸν Αδάμ αναστήσας, ὡς φιλάνθρωπος». Ήρθε για να μας σώσει και εμείς, οι άνθρωποι, Τον σταυρώσαμε.

     Παρόλα αυτά έδειξε την παντοδυναμία Του και το αμέτρητο Έλεος Του. Πάτησε τον θάνατο με την Ανάσταση, όλοι περίμεναν πως θα πέθανε και θα τελείωνε, αλλά Αναστήθηκε. «Κύριε, εἰ καὶ κριτηρίῳ παρέστης ὑπὸ Πιλάτου κρινόμενος ἀλλ’ οὐκ ἀπελείφθης τοῦ θρόνου τῷ Πατρὶ συγκαθεζόμενος, καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, τὸν κόσμον ἠλευθέρωσας, ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου, ὡς οἰκτίρμων καὶ φιλάνθρωπος». Ο Ίδιος, «δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει, ὡσεὶ ἡ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται», γιατί αναδύθηκε, ξαναζωντάνεψε, Αναστήθηκε και «εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή Χαράς και Ανάστασης. Γιατί ο Χριστός, «Άνθρωπος γαρ εγένετο ο Θεός και Θεός ο άνθρωπος»(Ι.Χρυσόστομος). Ζούμε και εμείς την ανάπλαση. «Γένους βροτείου, τὴν ἀνάπλασιν πάλαι ᾌδων Προφήτης, Ἀββακοὺμ προμηνύει Ἰδεῖν ἀφράστως, ἀξιωθεὶς τὸν τύπον· Νέον βρέφος γάρ, ἐξ ὄρους τῆς Παρθένου Ἐξῆλθε λαῶν, εἰς ἀνάπλασιν Λογον». Δηλαδή, ψάλλοντας ἀπὸ τότε καὶ σὺ Προφήτη Ἀββακοὺμ προφήτευες τὴν ἀνάπλαση τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, γιατὶ ἀξιώθηκες νὰ προειδεῖς μὲ ἄρρητο τρόπο τὸν τύπο τοῦ μυστηρίου: τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ ἦρθε ὡς βρέφος νέο γιὰ ν᾿ ἀναπλάσει τοὺς λαούς, ἀπὸ τὸ (κατάσκιο καὶ πυκνὸ ἀπὸ τὶς ἀρετὲς) ὄρος τῆς Παρθένου.

    Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και έλαβε σάρκα ώστε να οδηγήσει τον άνθρωπο ξανά στην ποίμνη του Θεού. Ο Θεός μας αγαπάει και παρόλα αυτά είναι και άδικος γιατί μας δείχνει το αμέτρητο έλεος Του και μας περιμένει να μετανοήσουμε, ενώ κανονικά θα έπρεπε να υποστούμε τις τιμωρίες του κάθε παραπτώματος μας. Στον καθένα μας δίνει ο Θεός φροντιστήριο καθημερινό σε εβδομαδιαία βάση για όλο τον χρόνο. Παρόλα αυτά, εμείς Τον αγνοούμε. Ας μην Τον αγνοήσουμε και φέτος, είναι αχαριστία ως προς το προσώπου του Θεού και είναι μεγάλη αμαρτία. Ας μην του γυρίσουμε και φέτος την πλάτη. Και μιάς θα έρθει και καινούργιος χρόνος, ας κανονίσουμε αυτός ο νέος χρόνος να είναι η απαρχή των καλών μας έργων. «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, κρούετε και ανοιγήσεται».