Η ζωή στην εφηβεία

«Τὰ λόγια Κυρίου λόγια ἁγνά, ἀργύριον πεπυρωμένον, δοκίμιον τῇ γῇ κεκαθαρισμένον ἑπταπλασίως. Νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος· θήσομαι ἐν σωτηρίῳ, παῤῥησιάσομαι ἐν αὐτῷ». Δηλαδή, τώρα αμέσως θα εγερθώ, λέγει ο Κυριος, θα θέσω εις ασφαλή και σωτήριον τόπον τον καταπιεζόμενον πτωχόν και χάριν αυτού θα δείξω εις τα μάτια όλων την λαμπράν και ακατανίκητον δικαιοσύνην μου. Τα λόγια του Κυρίου λόγια καθαρά, ασήμι ανόθευτο σε χωματένιο χωνευτήρι καθαρισμένο εφτά φορές.

Γιατί τόση ζήλια, μένος και κακία στις καρδιές των ανθρώπων; Τι οφείλεται στην καλλιέργεια και στο ρίζωμα αυτών των χρόνων παθών, που είναι δύσκολο να εξαλειφθούν; Αν σκεφτεί κανείς, θα βρει πάρα πολλούς λόγους οι οποίοι όμως είναι απόρροια ενός πράγματος. Της έλλειψης και συγχρόνως αδυναμίας γνωριμίας και ανάπτυξης εμπιστοσύνης των ανθρώπων με τον Χριστό. Βλέπουμε καθημερινά γύρω μας πως επαληθεύεται η Παραβολή του Σπορέως, δηλαδή ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, το Ευαγγέλιο. Η γη που είναι κοντά στο δρόμο είναι οι άνθρωποι που ακούν τον λόγο του Θεού, αλλά δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον. Τον προσπερνούν και τον ξεχνούν. Με το πετρώδες έδαφος μοιάζουν οι άνθρωποι που δέχονται με ενθουσιασμό τον λόγο του Θεού, αλλά δεν καταβάλλουν καμιά προσπάθεια να τον τηρήσουν. Όταν έρχεται ο πειρασμός, αμέσως ξεχνούν ό,τι έχουν ακούσει και πέφτουν στην αμαρτία. Έπειτα, είναι εκείνοι που μοιάζουν με τη γη που έχει πολλά αγκάθια. Αυτοί ακούν τα θεϊκά λόγια και προσπαθούν να συμμορφώσουν μ’ αυτά τη ζωή τους. Όμως, οι καθημερινές φροντίδες και οι υλικές επιθυμίες τούς πνίγουν και σιγά-σιγά ξεχνιέται ο λόγος του Θεού. Τέλος, η καλή γη είναι οι άνθρωποι που άκουσαν με αγνή και καθαρή καρδιά το Ευαγγέλιο και το δέχτηκαν και το ακολούθησαν και ωφελήθηκαν. Αυτοί, το εφαρμόζουν και το μεταδίδουν και σε άλλους κι έτσι από έναν σπόρο θα γίνουν εκατό, δηλαδή από έναν άνθρωπο θα ωφεληθούν εκατό. Λείπει ο Χριστός, ο Ποιητής και Λυτρωτής, ο Δημιουργός και Πλαστουργός των απάντων, ο Πήξας επουδενος την γην την προστάξει Του. Ο Ήμβλυνας το κέντρο της αμαρτίας δια της Αναστάσεώς Του. Λείπει από τις ψυχρές καρδιές τους ο Βασιλεύς της Δόξης, ο Σώσας ημάς εκ των πυλών του θανάτου, ο Χριστός.

Η ζωή είναι ένα σχολείο, όπου διαβάζουμε, μαθαίνουμε αλλά και ανακαλύπτουμε πράγματα τα οποία αγνοούσαμε προηγουμένως, λόγω της αδυναμίας μας να τα κατανοήσουμε. Ανέκαθεν, υπήρχαν οι ίντριγκες, οι διαμάχες, οι διαπληκτισμοί με κάποια άτομα τα οποία τους ενοχλούσε, τους ενοχλεί, και θα τους ενοχλεί η ύπαρξη μας. Είτε για τα θέλω μας, είτε για τα πιστεύω μας, είτε για τις προτεραιότητες μας, είτε για την πρόοδο μας σαν άνθρωποι, είτε για την τάση να γινόμαστε καλύτεροι. Γενικώς, τους ενοχλεί και μόνο η παρουσία μας.

Κάνε μια βόλτα έξω ότι ώρα θες και θα δεις, αν όχι όλα τα παιδιά, τα περισσότερα είναι λυπημένα, προβληματισμένα, δείχνουν πως έχουν ένα κενό. Αν τα προσέξεις είναι αγχωμένα και αμφιβάλλουν για το αύριο. Οι γνώσεις που λαμβάνουν είναι εφήμερες, παροδικές, γιατί δεν αφήνεται χρόνος και χώρος να αφομοιωθούν, ώστε να τις κατανοήσουν. Προκειμένου να αναπληρώσουν αυτό το ψυχικό τους κενό, καταφεύγουν στην χρήση ναρκωτικών, και όχι μόνο, ουσιών, στην κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών, στο κάπνισμα, στην αναζήτηση της ιδανικής παρέας η οποία θα αναγνωρίζει την αξία τους με οποιονδήποτε τίμημα. Έτσι, δημιουργείται μια πρόσκαιρη, γρήγορη και περαστική χαρά η οποία μετά από λίγο φεύγει, και τα παιδιά εθίζονται σε αυτά.

Εντούτοις, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, οι οποίοι θα έδιναν και την ζωή τους για τα πιστεύω και τις προτεραιότητες τους. Είναι εκείνοι που έχουν βρει την πλήρη και παντοτινή χαρά που απέχει από τα γήινα αγαθά και σαρκικά πάθη. Είναι οι επαναστατικοί χαρακτήρες οι οποίοι χαράζουν την δική τους πορεία χωρίς να καθοδηγούνται και να ακολουθούν την μάζα, την άβουλη μάζα , η οποία πάει ως αμέριμνο πρόβατο για σφαγή. Είναι εκείνοι, που ξεχωρίζουν από το καλό από το κακό και βάζουν την ηθική πάνω από τα θέλω τους. Είναι αυτοί, που πάνε κόντρα στον «ετσιθελισμό» κάποιων έξυπνων οι οποίοι θεωρούν πως είναι παντογνώστες, και πως με το να μειώνουν και να υποτιμούν άλλους, τους αποδυναμώνουν και τους παγώνουν. Είναι εκείνοι, οι οποίοι θα πουν το ορθό με οποιονδήποτε τίμημα, ακόμα και αν κινδυνεύουν να τους κοροϊδεύουν και να τους αποκλείσουν από την παρέα. Αποτελούν την εξαίρεση που θα τους πει: «Να κρατάνε την άποψη τους για τον εαυτό τους και πως να μην σκέφτονται δυνατά γιατί ακούγονται». Ακόμη, και μόνοι τους μπορούν να πορευθούν έχοντας ως μοναδικό στήριγμα τον Χριστό και εμπιστεύοντας Του όλα τους τα προβλήματα. Είναι η περίφημη «Εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια» που είναι μια απροσέγγιστη και πολυερμήνευτη έννοια. Είναι εκείνοι που θα τα θυσιάζοντας όλα για τον Χριστό. Είναι δύσκολο να γίνεις η εξαίρεση αλλά και συγχρόνως ωραίο και τιμή, γιατί είσαι διαφορετικός από την μάζα και χαράζεις την δική σου πορεία στην ζωή. Πότε κάνεις δεν πήρες στεφάνι δόξης της Βασιλείας των Ουρανών επειδή ήταν όμορφος ή επειδή έλεγε μάθημα ή επειδή είχε φίλους ή επειδή έβγαινε ή επειδή είχε κοπέλα. Όχι!. Σε αυτήν την ζωή τίποτα δεν χαρίζεται, πρέπει να θυσιάσεις και καμιά φορά με το ρίσκο πως θα χάσεις τα πάντα, αλλά στο τέλος κερδίζεις. Κερδίζεις στην αγάπη, την ευσπλαχνία και το έλεος του Θεού ώστε να τύχεις να γίνεις Πολίτης της Άνω Ιερουσαλήμ.

Αυτά τα άτομα αποτελούν εξαίρεση. Ας μιμηθούμε αυτά τα άτομα, μα πρώτα το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τα εντοπίσουμε και να τα εντάξουμε στην ζωή μας ώστε να τους έχουμε συμμάχους. Ας τους «κλέψουμε», όταν τους βρούμε, τα χαρίσματα που έχουν και ας τα αποθηκεύσουμε στο θησαυροφυλάκιο της καρδιάς μας όπου κανένας δεν θα ψάξει για να μας το ληστέψει.

Πολλοί άνθρωποι πέφτουν στις «Ίριδες» και δημιουργούνται «Έριδες» για διάφορους λόγους. Παρόλα αυτά υπάρχει λύση να αποφύγουμε τα χαντακώματα αλλά πρέπει να δοθεί σκληρή μάχη. Κανείς, πρέπει να αντισταθεί πνευματικά και σωματικά. Σωματικά, να μην πέσει στο επίπεδο τους και να μην πέσει στις παγίδες, να δείξει ανωτερότητα. Ό,τι και αν σου πουν, όπως και αν σου έχουν φερθεί, και φερθούν, όσο πολύ και αν έχεις θυμώσει μαζί τους, πρέπει να συνεχίσεις να μιλάς με το καλό λόγο όσο και αν τους αποστρέφεσαι. Μέσα από κάθε μάχη μπορεί να βγαίνουμε τραυματίες αλλά γινόμαστε πιο ισχυροί, ρωμαλέοι, δυνατοί και παίρνουμε θάρρος για την επόμενη. Το καλό είναι το μοναδικό όπλο απέναντι τους. Όποιος τα πάει καλά με το καλό, ξέρει να τους βάζει στην θέση τους. Το καλό, όμως, σε συνδυασμό με την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, αφού είναι καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν του Θεού.

Ψυχικά λέγοντας την ευχή, « Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Υιός του Θεού του ζώντος, φώτισε τους αγνοούντας σε, συγχώρεσε τους πολεμούντας σε και οδήγησε τους πλανεμένους στην εκλεκτή σου ποίμνη». Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κάνουμε προσευχή να τους φωτίσει ο Θεός ώστε να καταλάβουν το λάθος τους αλλά και εμάς να φωτίσει και να μας ενισχύσει με θάρρος, όπως το Φως το Ανέσπερο μαρτυρεί για τον Χριστό, έτσι και εμείς να μαρτυρούμε για την ύπαρξη Του. Κι αν χρειαστεί, θα Τον διδάξουμε στους φίλους μας που όμως είναι έτοιμοι να ακούσουν τον λόγο του Θεού και Αυτός να κατοικίσει στην καρδιά τους. Αλλά, πρώτα πρέπει να αλλάξουμε εμείς τον εαυτό μας και να τον προσαρμόσουμε στα δεδομένα του καθενός μπαίνοντας στην θέση του. Είναι μείζων θέμα να κάνουμε την καρδιά μας φάντη για τον Νεογέννητο Χριστό.