Η Ανεξάντλητη Ισχύς της Αγάπης

 

«Αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν»

Στον ύμνο της Αγάπης ο Απόστολος Παύλος στην Ά Κορινθίους Επιστολή (Α’ Κορινθίους κεφ. Ιγ’ στίχοι 1-13) αναφέρει πως : «Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ άγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται»

Δηλαδή, «Ακόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μα και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα είχα γίνει χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο φασαρία. Kι αν είχα το χάρισμα της προφητείας και κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση, κι αν είχα όλη την πίστη, έτσι που να μετατοπίζω βουνά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα ήμουν ένα τίποτε. Kι αν ακόμα διένειμα όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω τους πεινασμένους, κι αν παρέδιδα το σώμα μου να καεί στη φωτιά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δε θα με είχε ωφελήσει σε τίποτε. H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί. H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί».

Εάν δεν δείχνουμε κατανόηση και συμπαράσταση, και δεν ανεχόμαστε τα οποία λάθη και απροσεξίες κάνει ο συνάνθρωπος μας, πώς θα γίνουμε κληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού και πώς θα πάρουμε το εισιτήριο για την Επουράνιο Ζωή ;

Και ο Απόστολος Ιωάννης στο κεφάλαιο Ά αναφέρει : « Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν· ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν ὃν ἐώρακε, τὸν Θεόν ὃν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται ἀγαπᾶν; »

Δηλαδή, εάν όμως κανείς πει ότι αγαπώ τον Θεόν και συγχρόνως μισεί τον αδελφόν του, είναι ψεύτης. Διότι εκείνος που δεν αγαπά τον αδελφόν του, τον οποίον είδε και βλέπει κάθε ημέραν, πως είναι δυνατόν να αγαπά τον Θεόν, τον οποίον ποτέ δεν έχει δει. Ακόμα, ο ίδιος ο Κύριος λέει : «Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν». Δηλαδή να συμπεριφερόμαστε στους άλλους όπως θέλουμε να μας συμπεριφέρονται οι άλλοι. 

Να βλέπουμε τους συνανθρώπους μας ως κατ’ εικόνα και καθομοίωσιν του Θεού. Είμαστε όλοι εικόνες Θεού. Μας έπλασε όπως ο Ίδιος είναι. Και να βλέπουμε τα λάθη τα δικά τους σαν λάθη δικά μας, αφού εμείς οφειλόμαστε που ο αδερφός μας σφάλει. Να μην είμαστε Φαρισαίοι και υποκριτές αλλά να τον αγκαλιάζουμε τον συνάνθρωπο μας που μας έχει ανάγκη ακόμα και αν τον θεωρούμε εχθρό μας. «Η τιμή τιμή δεν έχει και χαράς σε αυτόν που την έχει», λέει μια παροιμία. Να προσπαθήσουμε να παρηγορούμε και να αγκαλιάζουμε τους πονεμένους μας αδελφούς, διότι ζούμε σε δύσκολες εποχές όπου και μόνο το Χριστός Ανέστη είναι ομολογία πίστεως, μιάς και λέει το Ευαγγέλιο: «Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».

 Δηλαδή, είπε ο Κύριος στους μαθητές Του : «Όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σ’ εμένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικόν μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου. Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου».

Ας μην γινόμαστε κενόδοξοι και ας μην φρονούμε τους άλλους, αλλά πρώτα να διορθώσουμε και να κάνουμε την καρδιά μας και τον εαυτό μας γόνιμο χωράφι στο οποίο θα σπείρει σαν γεωργός ο Θεός της αρετές, οι οποίες θα δώσουν καρπό και τροφή στον άνθρωπο.

Λέει ο Απόστολος Παύλος: «Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες». Δηλαδή, ας μὴ γινώμεθα ματαιόδοξοι, προκαλοῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον εἰς φιλονεικίας καὶ φθονοῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Στο χέρι μας είναι να ακολουθούμε τις εντολές του Θεού και να βαδίζουμε στον δρόμο που χάραξαν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας χρόνια πριν, που με τόση σοφία έδωσαν «πνοή» και «ζωντάνια» στην τότε αμαρτωλή ζωή του ανθρώπου. Ο Θεός μας χαρίζει Αγίους και μας αξιώνει να βιώνουμε θαύματα ώστε να παίρνουμε θάρρος και δύναμη ώστε να αντέξουμε στον μαρτυρικό δρόμο που έχει ο καθένας να διανύσει. Κυρηναίος δεν υπάρχει, μόνο ο Χριστός περιμένει να Του ζητήσουμε βοήθεια ώστε να μας βοηθήσει να άρουμε τον σταυρό μας. Ο Ίδιος ο Κύριος μας λέει:«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Κάτι το οποίο το έχουμε ξεχάσει και νομίζουμε πως η ζωή μας θα είναι μέλι γάλα. «Μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα;». Δηλαδή, μη λοιπόν μεριμνήσετε λέγοντας: “Τι θα φάμε”; ή “Τι θα πιούμε”; ή “Τι θα ντυθούμε”;