Η ψυχική απάθεια

 

Ο πνευματικός θάνατός πηγάζει από την αδιαφορία και τον εγωισμό του ανθρώπου, όποιος άνθρωπος δεν θέλει να ταπείνωση και να ζητήσει το Έλεος του Θεού.

   Ο πνευματικός θάνατος επέρχεται όταν απέχουμε από τον Θεό, ζώντας κατά κόσμον και όχι κατά θεόν. Όταν αγνοούμε τα μυστήρια της Εκκλησίας, όταν αμελούμε την καθημερινή ενασχόληση και τριβή με το θέλημα του Θεού, όταν αγνοούμε τον συνάνθρωπο μας και ενδιαφερόμαστε μόνο για τον υλικό ευδαιμονισμό και πλουτισμό. Παρόλα αυτά, ο Θεός μας αγαπάει και περιμένει την μετάνοια μας, δηλαδή να καταλάβουμε το λάθος μας, αφήνοντας μιά για πάντα την άσωτη ζωή και ζώντας κατά Θεόν, έχοντας βίον ένθεον. Για αυτό ο Θεός προς διαπαιδώγωγηση επιτρέπει τους πειρασμούς και διάφορες δυσάρεστες καταστάσεις ώστε να ταρακουνηθούμε και να αντιληφθούμε προς τα που οδεύουμε, αλλάζοντας πορεία και βάζοντας πλώρη για το λιμάνι του Θεού.

  Η αδιαφορία του ατόμου για την πνευματική του ανάπτυξη και για την καλυτέρευσή της σχέσης του με τον Θεό, τον κάνουν να απέχει από τα Μυστήρια της Εκκλησίας και ευεπίφορο στις προτιμήσεις και στις απαιτήσεις της σημερινής εποχής. Αγνοούμε την ύπαρξη του Θεού και πιστεύουμε πως μόνοι μας μπορούμε να τα καταφέρουμε και πιστεύουμε στην ψευδαίσθηση της αιώνιας αθανασίας. Όπως είναι αδύνατον κάποιος να ζήσει μόνος του σε μία έρημο χωρίς κάποιον συνοδοιπόρο, πόσο μάλλον αδύνατον είναι να ζήσει ο άνθρωπος χωρίς τον Θεόν στην ζωή του. Μόνο όταν βρεθούμε σε μια δύσκολη κατάσταση όπου καταλαβαίνουμε πως είμαστε ένα τίποτα, και πως είμαστε πλασμένοι από χώμα, και πως στο χώμα θα καταλήξουμε κάποια μέρα, τότε μόνο στρεφόμαστε στον Θεό και αρχίζουμε να τον εμπιστευόμαστε. Ποιόν? Εκείνον που βρίσκεται πάντα, καθ'εκαστην ώρα και στιγμή δίπλα μας.