Η σωτήρια επέμβαση του Θεού στην ζωή μας

 

   

  «Τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκέ μοι; Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι καὶ τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπικαλέσομαι. Τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ». Ο Θεός τα οικονομεί έτσι, ώστε ένα τυχαίο για εμάς περιστατικό, καθόλου τυχαίο για τον Θεό, ένας πόλεμος, μία μακροχρόνια αρρώστια, ένα ατύχημα-δυστύχημα, μία ανίατη ασθένεια χωρίς περαιτέρω, όριο, παράτασης χρόνου ζωής, μας κάνουν να στρεφόμαστε στον Θεό και να τον παρακαλούμε να μας βοηθήσει. Ο Θεός, με τις πρόσκαιρες καταστάσεις της ζωής, μοιράζει στον καθένα μας στεφάνια τα οποία ή τα κερδίζουμε με τις αρετές μας ή τα απεμπολούμε λόγω των παθών μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να λέμε «δόξα σοι ο Θεός» και να πιστεύουμε στην Πρόνοια του Θεού. Να πιστεύουμε πραγματικά. Είναι περίεργο και αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι ο Θεός μας δίνει αυτήν την δυνατότητα, να τον δοξάσουμε και να πιστεύσουμε σε Αυτόν. Έρχεται η στιγμή που στην ζωή μας θα πληρώσουμε με το ίδιο νόμισμα τις αμαρτίες που δεν εκφράσαμε και δεν είπαμε στον Θεό όταν έπρεπε, και τις κρύβαμε στα βάθη τις καρδιάς μας, εκεί που έχει σκοτάδι, όπου έβγαλαν ρίζες και αρχίζουν να τρώνε από μέσα τις αρετές και το σώμα του ανθρώπου, περιμένοντας τον επικείμενο θάνατο του.

 

   «Πάσαν νυν βιωτικήν αποθώμεθα μέριμνα». Ας ξεκινήσουμε από σήμερα κάνοντας μιά καινούργια αρχή. Λέγοντας, ένα «δόξα σοι ο Θεός», όταν ξυπνάμε και όταν πάμε για να κοιμηθούμε, ένα «Κύριε ελέησον ημάς και τον κόσμο σου». Όποτε μπορούμε είτε στο σχολείο, είτε στην σχολή, είτε στην βόλτα, είτε στον δρόμο, είτε στην εργασία. Εξάλλου από μέσα μας το λέμε, κανένα δεν ενοχλούμε και ούτε πειράζουμε. Μόνοι μας τα λέμε και ο Θεός μας ακούει. Η προσευχή είναι η απευθείας σύνδεση επικοινωνίας με τον Θεό. Με αυτό παρακαλούμε, ικετεύουμε, δοξολογούμε και ζητάμε βοήθεια. Είναι όπλο κατά του διαβόλου, όπως και ο Σταύρος. «Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν  κεκοιμημένων». Η ζωή είναι ο θάνατος, του θανάτου. Είναι δώρο-Θεού. Όχι δικό μας, Εκείνος μας την δίνει και Εκείνος μας την παίρνει, όποτε το κρίνει απαραίτητο.