Οι Άγιοι Πάντες

«Ἀδελφοί, οἱ Ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.»

Δηλαδή, αδελφοί, όλοι οι Άγιοι που μέσα από τη πίστη τους κατανίκησαν βασίλεια, έπραξαν έργα δικαιοσύνης, πέτυχαν την πραγματοποίηση των ευαγγελίων του Θεού, έκλεισαν τα στόματα των λιονταριών, έσβησαν την φοβερή φλόγα, διέφυγαν από τις κόψεις των μαχαιριών, πήραν δύναμη μέσα από τις ασθένειες, έγιναν πιο ισχυροί από τον πόλεμο που κηρύχθηκε εναντίον τους, έτρεψαν σε φυγή τους εχθρούς τους. Γυναίκες έλαβαν τους νεκρούς τους ζωντανούς με ανάσταση. Άλλοι ξυλοκοπήθηκαν μέχρι το θάνατο και δε δέχτηκαν την απολύτρωση, ώστε να πετύχουν την καλύτερη ανάσταση. Άλλοι έτυχε να βιώσουν τους εμπαιγμούς και τα μαστίγια, ακόμα και τα δεσμά της φυλακής. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέθαναν με φόνο από μάχαιρα, περιήλθαν με προβιές και με δέρματα κατσικιών, έχοντας στερήσεις, θλίψεις, κακουχίες, για τους οποίους δεν ήταν άξιος ο κόσμος, βρίσκονταν σε ερημιές και στα βουνά και στις σπηλιές και στις τρύπες της γης.

Οι Άγιοι, Όσιοι και Μάρτυρες, έδιναν μαρτυρία Χριστού, ο καθένας με τον δικό του τρόπο στην εκάστοτε εποχή που ο ίδιος ζούσε. Στους πρώτους διωγμούς κατά των Χριστιανών, οι Χριστιανοί ερχόταν αντιμέτωποι με διάφορα μαρτυρία και βασανιστήρια τα οποία κατέληγαν σε πάρα πολλές στον θάνατο. Η πίστη τους όμως έμενε ακλόνητη και δεν φοβόταν να θυσιαστούν για χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και να δώσουν μαρτυρία ότι Ένας είναι ο μοναδικός Θεός και ότι ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών. Ακόμα και οι δήμιοι, όπως ο Άγιος Αγλάϊος ο Καπιτάλιος και αλλοι πολλοί, από το θάρρος των μαρτύρων, και από την ισχυρή πίστη αυτών , αλλά και από τα θαύματα που γινόντουσαν, μερικές φορές γινόταν Χριστιανοί και μαρτυρούσαν και αυτοί στην συνέχεια με την σειρά τους.

Αναφέρουμε ονομαστικά κάποιους μάρτυρες οι οποίοι ενδεχομένως να μην είναι γνωστοί, ο Άγιος Προκόπιος ο Νεομάρτυρας, ο Άγιος Γεώργιος ο εν Κρήνη, ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης και οι συν αυτώ Άγιοι Αρχιερείς Γρηγόριος Κυδωνιών, Αμβρόσιος Μοσχονησίων, Προκόπιος Ικονίου, Ευθύμιος Ζήλων που σφαγιάσθηκαν κατά την Μικρασιατική Καταστροφή, ο Νεομάρτυς Ευγένιος Ροντιόνωφ, ο Ιερομάρτυρας Ιωάννης Αλεξάνδροβιτς Κοτσούροφ, και χιλιάδες άλλοι.

Συνεχίζει ο Απόστολος Παύλος και αναφέρει: «Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.»

Δηλαδή, και αυτοί όλοι, αν και είχαν καλή μαρτυρία μέσω της πίστης τους, δεν απόκτησαν την υπόσχεση, γιατί ο Θεός πρόβλεψε για μας κάτι καλύτερο, για να μην τελειοποιηθούν χωρίς εμάς.

Εάν οι μάρτυρες πολεμούσαν τις αρχές του σκότους με την ακράδαντη πίστη τους στον Χριστό, με τον ίδιο ακριβώς ζήλο και ανυπέρβλητη αγάπη προς τον Θεό αγωνιζόταν και οι Όσιοι για την διατήρηση και την ενίσχυση του Ορθόδοξου Πνεύματος από όσους επιχείρησαν να το μολύνουν και αλλοιώσουν αλλά και εμψύχωναν τους υπόλοιπους Χριστιανούς να υπομένουν και αυτοί τς πάντα για χάρη του Χριστού.

Στο τέλος τελειώνει: «Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς͵ τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων͵ ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν͵ δι΄ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα͵ ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν.»

Δηλαδή, έχοντας, λοιπόν, εμείς, ένα τέτοιο στράτευμα από μάρτυρες ας πετάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο και την αμαρτία και μέσα από την υπομονή να τρέξουμε στον αγώνα που εμφανίζεται μπροστά μας. Ας έχουμε πάντοτε τα μάτια μας στραμμένα προς τον αρχηγό μας Ιησού, που μας έδωσε την πίστη και που μας τελειοποιεί.

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε στις διαδαχές του:

«Ω! Αδελφοί μου!

Πίπτω εις τα γόνατα και παρακαλώ υμάς!!!Πιστεύετε εις τον Θεόν, πιστεύετε ότι υπάρχει το Άγιον Πνεύμα. Αυτό μαρτυρεί περί του Θεού εις όλας τας Εκκλησίας ημών και εις την ψυχήν μου!»

Οφείλουμε ως Χριστιανοί να δώσουμε και μεις μαρτυρία Χριστού, να πιστέψουμε οτι υπάρχει πέραν του Άδου ζωή και να δείξουμε έμπρακτα την πίστη μας και την αγάπη μας στον Χριστό, όπως ακριβώς έκαναν οι Άγιοι της Εκκλησίας σε όλες τις εποχές, «Δόξα σοι Χριστὲ ὁ Θεός, Ἀποστόλων καύχημα, Μαρτύρων ἀγαλλίαμα, ὧν τὸ κήρυγμα, Τριὰς ἡ ὁμοούσιος.»

Σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρεθούμε να φέρνουμε πάντα στον νου μας τους Αγίους Μάρτυρες και να ζητάμε την πρεσβεία τους προς τον Πανάγαθο Θεό.

Μια παράκληση από τα χείλη των Χριστιανών που ζητούν προστάτες και βοηθούς στις δύσκολες ώρες: «Άγιοι Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες, καί στεφανωθέντες, πρεσβεύσατε πρός Κύριον, ελεήθήναι τάς ψυχάς ημών.»