«Πάντοτε χαίρετε…»
Προς τους Θεσσαλονικείς Επιστολή ο Απόστολος Παύλος αναφέρει:
«Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς.»
Δηλαδή, πάντοτε νά χαίρεστε, ἀκόμη κι ὅταν ἔχετε πειρασμούς καί θλίψεις. Ἀδιάλειπτα καί ἀκατάπαυστα μέ τήν προσευχή καί τήν εὐλαβική διάθεση νά ἐπικοινωνεῖτε μέ τόν Θεό. Γιά κάθε τι νά εὐχαριστεῖτε τόν Θεό. Διότι αὐτό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς τό δίδαξε ὁ Ἰησοῦς Χριστός γιά νά σᾶς τό κηρύξουμε.
Συνεχίζει, ο Απόστολος Παύλος τονίζοντας:
«Τὸ Πνεῦμα μὴ σβέννυτε, προφητείας μὴ ἐξουθενεῖτε. Πάντα δέ δοκιμάζετε, τὸ καλὸν κατέχετε· ἀπὸ παντὸς εἴδους πονηροῦ ἀπέχεσθε.»
Δηλαδή, μή σβήνετε τή φλόγα τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παρεμποδίζοντας ἔτσι καί ματαιώνοντας τή φανέρωσή τους. Μήν περιφρονεῖτε τίς προφητεῖες πού τό Ἅγιον Πνεῦμα μέ τό χάρισμά του ἐμπνέει σέ διάφορα μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Νά ἐξετάζετε μάλιστα καί νά διακρίνετε ὅλα τά χαρίσματα καί τίς προφητεῖες, καί ὅ,τι καλό βρίσκετε, νά τό κρατᾶτε σφιχτά. Ἀπό κάθε λογῆς πονηρό νά φεύγετε μακριά.
Τελειώνει επισημαίνοντας πως:
«Αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καὶ ὁλόκληρον ὑμῶν τὸ πνεῦμα καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη.»
Δηλαδή, κι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἀπό τόν ὁποῖο πηγάζει ἡ πραγματική εἰρήνη, νά σᾶς ἁγιάσει ὁλοκληρωτικά· κι ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή σας, ὁ νοῦς καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα σας, νά διαφυλαχθοῦν ἄμεμπτα κατά τήν παρουσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
«Χαίρετε» είναι ο αναστάσιμος χαιρετισμός του Κυρίου προς τις Μυροφόρες μαθήτριες οι οποίες βγήκαν από τον τάφο «μετὰ φόβου καὶ χαρᾶς μεγάλης ἔδραμον ἀπαγγεῖλαι τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ» και τις οποίες τις συνάντησε καθώς πήγαιναν να ανακοινώσουν στους μαθητές το χαρμόσυνο γεγονός ότι ο Κύριος Ανέστη καί
«ἰδοὺ Ἰησοῦς ἀπήντησεν αὐταῖς λέγων· Χαίρετε.» δηλαδή τις συνάντησε και τις είπε: «Χαίρετε».
Ακόμη, είναι και ο καρπός της αναστάσιμης παρουσίας Του στους φοβισμένους Μαθητές Του οι οποίοι ήταν κλεισμένοι «διά τον φόβον των Ιουδαίων», στο υπερώον της Ιερουσαλήμ, στην οικία της Μαρίας της μητέρας του Μάρκου, όπου έγινε ο Μυστικός Δείπνος και όταν εμφανίστηκε ο Κύριος αναμεσα τους «Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον», δηλαδή οι μαθητές χάρηκαν που είδαν τον Κύριο.
Επίσης, το «Χαίρε» βλέπουμε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ να το χρησιμοποιεί ως χαιρετισμό την Κυρία Θεοτόκο.
Οι Χαιρετισμοί στην Θεοτόκο ξεκινούν με το «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη,
εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τό Χαῖρε», δηλαδή Άγγελος πρωτοστάτη στάλθηκε από τον ουρανό να πει το «Χαίρε» στην Θεοτόκο. Και σε όλη την διάρκεια των Χαιρετισμών αναφέρεται συχνά η λέξη «Χαίρε».
Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφτηκε την Παναγία για να της ανακοίνωση ότι θα γεννήσει τον Χριστό τις είπε: «Χαίρε, κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου• ευλογημένη συ εν γυναιξίν.»
Ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί το «Χαίρετε» για να προϋπαντήση τους Χριστιανούς αλλά και να τους μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης που είναι «Χριστός Ανεστη εκ Νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
Στην προς Γαλάτας Επιστολή εντάσσει την χαρά μέσα στους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, ότι δηλαδή είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που δίδεται στους ανθρώπους που έχουν κάνει την καρδιά τους κατοικητήριο του Θεού και ο Θεός ο Άγιος αναπαύεται σε αυτούς, «ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος».
Με άλλα λόγια, ο καρπός ὅμως πού παράγει τό Ἅγιον Πνεῦμα μέ τό φωτισμό καί τή χάρη πού χορηγεῖ στίς ψυχές μας, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά πού προέρχεται ἀπό τήν ἀγαθή συνείδηση, ἡ εἰρήνη πού εἶναι ἀχώριστη ἀπ’ αὐτήν, ἡ ἀνοχή καί ἡ πλατιά καρδιά στίς ἀδικίες πού μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, ἡ ἀγαθή διάθεση καί καλοσύνη, ἡ εὐεργετική διάθεση καί συμπεριφορά, ἡ πίστη καί ἡ ἀξιοπιστία στά λόγια καί τίς ὑποσχέσεις μας, ἡ πραότητα, ἡ ἐγκράτεια σέ ὁτιδήποτε πονηρό. Ἀπέναντι στούς ἀνθρώπους πού ἔχουν τίς ἀρετές αὐτές δέν ἰσχύει ὁ νόμος.
Η υμνογραφία της Εκκλησίας μας αποτυπώνει με ακρίβεια αυτήν την χαρά της Ανάστασης και την αγαλλίαση που προσφέρει σε όλον τον κόσμο.
Σε όλη την περίοδο του Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή ακούμε συχνά:
«Πάσχα το τερπνόν, Πάσχα Κυρίου Πάσχα, Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλε, Πάσχα εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθα, ω Πάσχα λύτρον λύπης και γαρ εκ τάφου σήμερον, ώσπερ εκ παστού, εκλάμψας Χριστός, τα γύναια χαράς έπλησε λέγων, Κηρύξατε Αποστόλοις.»
Στον Δεύτερο ήχο αναφέρει ο Ιερός Υμωδός:
«Χαίρετε λαοὶ καὶ ἀγαλλιᾶσθε· Ἄγγελος ἐκάθισεν εἰς τὸν λίθον τοῦ μνήματος, αὐτὸς ἡμᾶς εὐηγγελίσατο, εἰπών·Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου, καὶ ἐπλήρωσε τὰ σύμπαντα εὐωδίας· Χαίρετε λαοὶ καὶ ἀγαλλιᾶσθε.»
Δηλαδή, χαίρετε, λαοί, καί σκιρτᾶτε ἀπό ἀγαλλίαση, Ἄγγελος ἐκάθισε στό λίθο τοῦ μνήματος· Αὐτός μᾶς ἔφερε τό χαρούμενο ἄγγελμα λέγοντας· Ὁ Χριστός ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, καί γέμισε τά σύμπαντα μέ εὐωδία. Χαίρετε, λαοί, καί σκιρτᾶτε ἀπό ἀγαλλίαση.
«Ἄγγελος μὲν τό, Χαῖρε, πρὸ τῆς σῆς συλλήψεως Κύριε, τῇ Κεχαριτωμένῃ ἐκόμισεν. Ἄγγελος δὲ τὸν λίθον τοῦ ἐνδόξου σου μνήματος, ἐν τῇ σῇ Ἀναστάσει ἐκύλισεν, ὁ μέν, ἀντὶ τῆς λύπης, εὐφροσύνης σύμβολα μηνύων, ὁ δέ, ἀντὶ θανάτου, Δεσπότην ζωοδότην κηρύττων ἡμῖν. Διὸ βοῶμέν σοι· Εὐεργέτα τῶν ἁπάντων Κύριε, δόξα σοι.»
Δηλαδή, Ἄγγελος ἔφερε τό χαῖρε πρίν ἀπό τή σύλληψη σου, Κύριε, στήν Κεχαριτωμένη· Ἄγγελος κύλισε τήν πέτρα τοῦ ἐνδόξου σου μνήματος κατά τήν Ἀνάστασή σου· Ὁ μέν πρῶτος μηνύοντας χαρᾶς σύμβολα ἀντί τῆς λύπης· Ὁ δέ δεύτερος κηρύττοντας σ’ ἐμᾶς Κύριο Ζωοδότη, ἀντί θανάτου. Γι’ αὐτό φωνάζουμε δυνατά· Εὐεργέτα τῶν ἁπάντων, Κύριε, δόξα σοι.
Στον Τρίτο ήχο ακούμε:
«Χριστὸς ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται, ἡ ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων· ὁ Πρωτότοκος τῆς κτίσεως, καὶ Δημιουργὸς πάντων τῶν γεγονότων, τὴν καταφθαρεῖσαν φύσιν τοῦ γένους ἡμῶν, ἐν ἑαυτῷ ἀνεκαίνισεν. Οὐκ ἔτι, θάνατε, κυριεύεις· ὁ γὰρ τῶν ὅλων Δεσπότης, τὸ κράτος σου κατέλυσε.»
Δηλαδή, ο Χριστός ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, ὁ ἀρχηγός τῶν νεκρῶν· ὁ Πρωτότοκος (ἡ δημιουργική ἀρχή) τῆς κτίσεως καί Δημιουργός ὅλων, ὅσα ἔχουν γίνει, ἀνακαίνισε μέ τόν ἑαυτό του τή φύση τοῦ γένους μας, πού εἶχε διαφθαρεῖ. Θάνατε, δέν εἶσαι πλέον κυρίαρχος, διότι ὁ Δεσπότης (ὁ Κύριος) τῶν ὅλων κατέλυσε τό κράτος σου (τή δύναμη καί ἐξουσία σου).
«Δεῦτε πάντα τὰ ἔθνη, γνῶτε τοῦ φρικτοῦ μυστηρίου τὴν δύναμιν· Χριστὸς γὰρ ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ὁ ἐν ἀρχῇ Λόγος, ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς, καὶ ἑκὼν ἐτάφη, καὶ ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, τοῦ σῶσαι τὰ σύμπαντα· αὐτὸν προσκυνήσωμεν.»
Δηλαδή, ελᾶτε ὅλα τά ἔθνη, νά γνωρίσετε τοῦ φρικτοῦμυστηρίου τή δύναμη· διότι ὁ Χριστός, ὁ Σωτήρας μας, ὁ ἄναρχος Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, σταυρώθηκε γιά μᾶς, καί θεληματικά θάφτηκε, καί ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν, γιά νά σώσει τά σύμπαντα· Αὐτόν ἄς προσκυνήσουμε.
«Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται, τῆς Ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφότα. Μαρία γὰρ ἡ Μαγδαληνή, ἐπὶ τὸ μνῆμα ἦλθεν, εὗρεν Ἄγγελον ἐπὶ τὸν λίθον καθήμενον, τοῖς ἱματίοις ἐξαστράπτοντα καὶ λέγοντα· Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὒκ ἔστιν ᾧδε, ἀλλ’ ἐγήγερται, καθὼς εἶπε, προάγων ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ.»
Δηλαδή, τα πάντα γέμισαν ἀπό χαρά ἀποκτώντας τήν πεῖρα τῆς Ἀναστάσεώς σου· διότι ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή ἦλθε στό μνῆμα, βρῆκε Ἄγγελο καθισμένο ἐπάνω στόνλίθο, νά ἀστράφτει μέ τά ροῦχα του καί νά λέγει· γιατί ζητεῖτε τόν ζωντανό μαζί μέ τούς νεκρούς; δεν εἶναι ἐδῶ, ἀλλά ἀναστήθηκε, καθώς εἶπε, προπορευόμενος στή Γαλιλαία.
Στον Πλάγιο του Πρώτου αναφέρει:
«Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, χαῖρε, ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον σου.»
Δηλαδή, χαῖρε πύλη Κυρίου ἀδιάβατη, χαῖρε τεῖχος καί σκέπη, αὐτῶν πού καταφεύγουν σ’ ἐσένα, χαῖρε λιμάνι χωρίς τρικυμίες καί ἀπειρόγαμη (χωρίς πεῖρα γάμου), Ἐσύ πού γέννησες σωματικά τόν Δημιουργό σου καί Θεό, μή παύσεις νά πρεσβεύεις ὑπέρ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνυμνοῦν καί προσκυνοῦν τή γέννησή σου.
«Χαῖρε ἅγιον ὄρος καὶ θεοβάδιστον, χαῖρε ἔμψυχε βάτε καὶ ἀκατάφλεκτε, χαῖρε ἡ μόνη πρὸς Θεὸν κόσμου γέφυρα, ἡ μετάγουσα θνητούς, πρὸς τὴν αἰώνιον ζωήν, χαῖρε ἀκήρατε Κόρη, ἡ ἀπειράνδρως τεκοῦσα, τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.»
Δηλαδή, χαῖρε, Παναγία, πού εἶσαι ἅγιο ὄρος καί θεοβάδιστο· χαῖρε, βάτε ἔμψυχη καί ἄκαυτη, χαῖρε ἐσύ, πού εἶσαι ἡ μόνη γέφυρα τοῦ κόσμου πρός τόν Θεό, ἡ ὁποία μεταφέρει τούς θνητούς πρός τήν αἰώνια ζωή· χαῖρε, ἀμόλυντη Κόρη, ἡ ὁποία, χωρίς τή μεσολάβηση ἀνδρός, γέννησες τή σωτηρία τῶν ψυχῶν μας.
«Χαῖρε Θεοτόκε, Μήτηρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ὃν ἐκύησας αἴτησαι, πταισμάτων τὴν ἄφεσιν, δωρηθῆναι τοῖς πίστει ἀνυμνοῦσί σε.»
Δηλαδή, χαῖρε, Θεοτόκε, Μητέρα τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ· παρακάλεσε, αὐτόν πού γέννησες, νά δωρίσει ἄφεση πταισμάτων, σ’ αὐτούς πού μέ πίστη σέ ἀνυμνοῦν.
«Κύριε, αἱ Γυναῖκες ἔδραμον ἐπὶ τὸ μνῆμα, τοῦ ἰδεῖν σε τὸν Χριστόν, τὸν δι' ἠμᾶς παθόντα· καὶ προσελθοῦσαι, εὗρον Ἄγγελον ἐπὶ τὸν λίθον καθήμενον, τῷ φόβῳ κυλισθέντα· καὶ πρὸς αὐτὰς ἐβόησε λέγων· ἀνέστη ὁ Κύριος, εἴπατε τοῖς μαθηταῖς, ὅτι ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ὁ σῴζων τὰς ψυχὰς ἡμῶν.»
Δηλαδή, Κύριε, οἱ γυναῖκες ἔτρεξαν στό μνῆμα, γιά νά δοῦν ἐσένα τόν Χριστό, πού ἔπαθες γιά μᾶς· καί ὅταν ἦλθαν, βρῆκαν Ἄγγελο νά κάθεται ἐπάνω στό λίθο, πού ἀποκυλίσθηκε ἀπό τόν φόβο, καί φώναξε σ’ αὐτές (ὁ Ἄγγελος) λέγοντας· ἀναστήθηκε ὁ Κύριος· πεῖτε στούς Μαθητές, ὅτι ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, αὐτός πού σώζει τίς ψυχές μας.
Οπότε, οφείλουμε και μεις μιμούμενοι τον Χριστό, τους Αγγέλους και τον Απόστολο Παύλο να ασπάζομαστε, να προϋπαντούμε τους αδελφούς μας και να τους χαιρετάμε με τον χαιρετισμό «Χαίρετε». Το «Χαίρετε» λέγεται σε όλες τις ώρες της ημέρας και σε όλες τις περιστάσεις. Έαν προσέξει κάνεις την ώρα που λέει το «Χαίρετε», ο ίδιος χαμογελάει και αισθάνεται μια ανεξήγητη χαρά μέσα του η οποία μεταδίδεται και στους άλλους ασυνείδητα. Με το χαμόγελο γυμνάζονται οι γελαστιαίοι μύες του ανθρώπου.
Είναι η γλώσσα του Ευαγγελίου η όποια αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων και μέσα σε αυτές καλλιεργείται ο Λόγος του Θεού. Είναι αυτή η γλώσσα η οποία απλούς και ασήμαντους ψαράδες οι οποίοι ήταν μακριά από την κοινωνία τους φώτισε και τους μεταμόρφωσε σε κήρυκες και σκεύος της Χάριτος του Θεού αλλά και αγγελιοφόροι της Ανάστασης σε όλο τον κόσμο, «απανταχού της γης κηρύξαντες».
Να γίνουμε και μεις αγγελιοφόροι τους χαρμόσυνου μηνύματος της Ανάστασης ότι "Χριστός Ανέστη" και ότι υπάρχει πέραν του τάφου, ζωήν αιώνια, ο παράδεισος. Να γίνουμε και μεις μάρτυρες της μεγαλωσύνης του Θεού και να δοξολογήσουμε τον Τριαδικο Θεό για αυτό το δώρο που μας έδωσε να έχουμε την ευκαιρία να βρεθούμε δίπλα Του, στην αγκαλιά Του, πιστεύοντας σε Αυτόν και ζώντας κατά το θέλημά αυτού «τί ευάρεστον τω Κυρίω ημών».
Να ευχόμαστε και να προσευχόμαστε να αξιωθούμε και μεις να λάβουμε αυτό το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που είναι η χαρά. Η χαρά εκείνη που είχαν και έχουν πάντα οι Άγιοι Μάρτυρες οι οποίοι μπροστά στα τόσα σκληρά και απάνθρωπα και θανάσιμα βασανιστήρια ήσαν ήρεμοι και γεμάτη χαρά, ευφροσύνη και ευγνωμοσύνη στον Θεό ο Οποίος του αξίωσε να γευτούν την μάχαιρα, τον πόνο και τον θάνατο του μαρτύριου για χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Να πάρουμε παράδειγμα μίμησης και τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ ο οποίος όταν έβλεπε κάποιον έλεγε πάντα: «Χριστός Ανέστη Χαρά μου».
Άραγε εμείς είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μαρτυρία Χριστού; Τα έργα μας δοξολογούν, υμνούν, τον Θεό;
Κρίνεται απαραίτητο να αφυπνηστούμε ως καλοί στρατιώτες του Χριστού, μυρωμένοι και βαπτίσμένοι το όνομα του Τριαδικου Θεού.
«Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών».
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου