Μερικές σκέψεις τελευταίων ημερών

 

Τώρα το πως μπορείς να αναπροσδιόρισεις ορισμένες συνήθειες, θέλει κόπο, μόχθο, πόνο και δαπάνη χρόνου. Η εξέλιξη δεν έρχεται δια μαγείας από την μια στιγμή στην άλλη. Έτσι και η χάρις του Θεού. Χρειάζεται να την προσεγγίσεις. Είμαστε οπλισμένοι με πνευματικές αντιστάσεις για να μην πέφτουμε στους πειρασμούς και να δίνουμε μάχη. Όταν, όμως, απομακρυνόμαστε από τον Θεό Εκείνος μας αφαιρεί αυτές τις αντιστάσεις με σκοπό την σύνεση και την εν συναίσθηση ότι φύγαμε και απομακρυνθήκαμε από τον Θεό. Ο Ίδιος εκτός από Τριαδικός Θεός είναι και Πατέρας μας. Μας ποιμαίνει και περιμένει πότε θα του ζητήσουμε βοήθεια για να τον συναντήσουμε στην ζωή μας. Ακόμα, και την τέτοια στιγμή μας κρούει την πόρτα και περιμένει ποτέ εμείς θα του ανοίξουμε.

Καθημερινά στην ζωή μας, έστω και λίγο, και άθελά μας μερικές φορές, ερχόμαστε σε επαφή με την μητέρα Εκκλησία. Ευλαβούμαστε κάποιους Αγίους της Εκκλησίας είτε επειδή τους αγαπάμε λόγω του βίου τους, είτε επειδή έχουν επέμβει στην ζωή μας με την χάρη και κατά παραχώρηση Θεού είτε επειδή κάτι μέσα μας μας ωθεί όχι μόνο στο να μάθουμε για αυτούς αλλά και να τους αναζητούμε πάντα και να τους επικαλούμαστε. Έτσι, κάποιοι έχουν τον Άγιο Δημήτριο, τον Όσιο Αρσένιο τον Καπποδόκη, τον Όσιο Παϊσίο τον Αγιορείτη, την Οσία Παρασκευή την Επιβατινή, τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή και πλήθος πολλών Αγίων.

Ορισμένες φορές, σαν κάτι να μας παρακινεί από μέσα μας, σαν να ακούμε μια φωνή, την Φωνή του Θεού, την φωνή της συνείδησης που μας «επιβάλλει» θα έλεγε κανείς να ζητάμε την βοήθεια των Αγίων και να προστρέχουμε σε αυτούς και να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε κάποια σωτηρία επέμβαση του Θεού.

Έχουμε γνωρίσει Αγίους από κοντά, έχουμε λάβει την ευχή τους, την ευεργεσία τους, τον λόγο του Θεού μέσα από τον βίο και την πολιτεία τους, και βλέπουμε πως αποτυπώνεται και πως εφαρμόζεται η χριστιανική-μυστηριακή ζωή που ζητάει ο Θεός από εμάς. Την οποία την ακούμε σε συζητήσεις και ομιλίες γερόντων, την έχουμε διαβάσει σε διάφορα ψυχοφελή και πνευματικά βιβλία αλλά πάντα αναρωτιόμασταν το πώς εφαρμόζεται στην πράξη.

Μιμούμενοι τους Άγιους και κινούμενοι από αγάπη και συντριβή καρδιάς προς τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό, ο Οποίος μας έδειξε τον δρόμο της Ανάστασης, μας δίδαξε την προσευχή, την αγάπη και την αγρυπνία τα οποία τα συναντά κανείς σε όλη την ζωή Του.

Έτσι, λοιπόν, και οι Άγιοι της Εκκλησίας, έχοντας ως πρότυπο τον Ίδιο τον Κύριον αλλά και τους μαθητές Του, διάφορους μεγάλους πατέρες της παλιάς Διαθήκης και πλήθος μαρτύρων και ομολογητών της ορθόδοξης πίστης προσπαθούσαν και εφάρμοζαν στην ζωή τους τις εντολές Του Θεού, διότι ποθούσαν να μην λυπήσουν τον Θεό και να μην φανούν ανάξιοι του πλήθους των αγαθών και των χαρισμάτων που δίνει.

Εμείς με την σειρά μας, έχουμε την καλή «υποχρέωση» να τους μιμηθούμε και μεις με την σειρά μας, να δοξολογούμε τον Θεό για τα πλούσια ελέη Του και μέσα από τα έργα μας να δοξάζεται το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Πάμε εκκλησία, ακούμε ομιλίες και κηρύγματα και εξομολογούμαστε, ο καθένας μας ξέρει τι και πόσα λέμε και τι πρόοδο κάνουμε. Και ενώ, μας δίνει ο πνευματικός έναν κανόνα και μας συμβουλεύει όπως εκείνος γνωρίζει και φεύγουμε καθαροί και με απόφαση διόρθωσης και μετάνοιας, πιάνουμε τον εαυτό μας να είναι οκνηρό, αδρανή και να βαριέται. Ενώ βγήκαμε αποφασισμένοι να αλλάξουμε και να γίνουμε κατά Θεόν άνθρωποι, ξαναπέφτουμε στα ίδια αμαρτήματα και δεν σημειώνουμε κάποια πρόοδο και εάν σημειώνουμε, αυτή είναι ελάχιστη. Τι συμβαίνει άραγε, ενώ υπάρχει η καλή θέληση για αλλαγή προς το καλύτερο, να συνεχίζουμε να μένουμε στάσιμοι? 

 Το γεγονός ότι στην προσπάθεια μας να αλλάξουμε και να πλησιάσουμε στον Θεό, βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις, αγνοώντας πως χωρίς την βοήθεια του Θεού τίποτα δεν γίνεται. Τον βγάζουμε έξω από τα σχέδια μας. Ή και να τον βάλουμε μέσα σε αυτά πάλι επιθυμούμε να γίνει το δικό μας, χωρίς να υπολογίζουμε το εάν αυτό που επιθυμούμε είναι ωφέλιμο για την σωτηρία της ψυχή μας. Και βλέπεις να προσεύχονται και να κάνουν αγώνα οι άνθρωποι αλλά δεν λένε: «κατά το όπως Εσύ θέλεις Κύριε» αλλά όπως θέλω εγώ, όπως νομίζω εγώ ότι είναι καλύτερο. Και επειδή ο Θεός δεν πραγματοποιεί αυτό που ζητάνε επίμονα στην προσευχή τους, οι άνθρωποι σκέφτονται πως ο Θεός δεν τους ακούει, τους απορρίπτει, και αρχίζουν να απομακρύνονται από Αυτόν και να αδιαφορούν πλήρως για την χριστιανική ζωή.

Ας προσέχουμε, λοιπόν, αδελφοί μου και έχουμε χαμηλή την κεφαλήν κλίνει, και ας προσευχόμαστε με παρρησία, δάκρυα παρακλητικά και Μετανοίας ζητώντας το θέλημά του Θεού να φανερωθεί και να μας δείξει ο Θεός τον δρόμο που Εκείνος έχει ανοίξει για εμάς. «Γενηθήτω το θέλημά Σου».