Διασχίζοντας τον παρόντα κόσμο

 

Καθημερινά πιάνουμε πάρα πολλές στιγμές τον εαυτό μας να αντιμάχεται ανάμεσα σε αυτό που ζητάει ο κόσμος και σε αυτό που ζητάει ο Χριστός. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Χριστού προς τους μαθητές Του: 

«Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν». Δηλαδή, εάν ο πονηρός και κακός κόσμος σας μισή, μάθετε ότι εμέ πρώτα από σας έχει μισήσει.

«Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ᾿ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος». Δηλαδή, εάν σεις ήσαστε από τον αμαρτωλόν κόσμον και είχατε την αμαρτωλήν ζωήν του κόσμου, τότε ο κόσμος θα σας αγαπούσε, διότι θα σας εθεωρούσε ως ιδικούς του. Επειδή όμως δεν είσθε από τον κόσμον, αλλ' εγώ σας εδιάλεξα από τον κόσμον, δια τούτο ο πονηρός και αμετανόητος κόσμος σας μισεί.

«Μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν». Δηλαδή, να ενθυμήσθε δε τον λόγον, τον οποίον εγώ σας είπα· δεν υπάρχει δούλος ανώτερος από τον κύριόν του. Εάν εμέ κατεδίωξαν οι άνθρωποι του κόσμου, θα καταδιώξουν και σας· εάν εφύλαξαν τον λόγον μου, θα φυλάξουν και τον δικόν σας.

«ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με». Δηλαδή,   αλλά όλα αυτά θα κάμουν εις σας οι άνθρωποι δια την πίστιν, που έχετε εις εμέ να ομολογήτε και να κηρύσσετε το όνομά μου, διότι αυτοί δεν γνωρίζουν-διότι δεν θέλουν να γνωρίσουν-εκείνον που με έστειλε.

Έχουμε την τάση να ζητάμε και να επιδιώκουμε την ελευθερία, να αναζητούμε την χαρά, να κυνηγάμε την διευκόλυνση και να προστρέχουμε στην ευχαρίστηση. Πιεσμένοι από τα διάφορα προβλήματα που μας κυνηγάνε, πολεμούμενοι από τους λογισμούς, επιβιώνοντας σε περιβάλλοντα όπου ερχόμαστε σε σύγκρουση και ρίξη με κοντινούς και όχι μόνο ανθρώπους, ψάχνουμε να κλέψουμε  λεπτά από την μέρα για να τα δαπανήσουμε σε κάτι το οποίο θα μας προσφέρει, κατά όπως εμείς νομίζουμε, μια ξεκούραση και μια παύση των όσων ζούμε και μας συμβαίνουν στην ζωή. Και έτσι αρχίζουμε να αντιγράφουμε έστω και λίγο την ζωή, την διασκέδαση, τον τρόπο συμπεριφοράς και σκέψης κτλ του έξω κόσμου,  του κόσμου που δεν ανήκει στην εκκλησία, του κόσμου που πολεμάει με κάθε μέσο και όπλο την εκκλησία του Χριστού, του κόσμου που χαίρεται όταν γινόμαστε μαθητές του, του κόσμου που καυχιέται όταν κερδίζει μαθητές Του και τους μεταμορφώνει σε φερέφωνα των παθών και των αδυναμιών του εκάστοτε εαυτού του ατόμου.

Συχνά, στην προσπάθεια μας αυτή να γίνουμε αρεστοί στον κόσμο, (γιατί σε ποιόν άνθρωπο δεν αρέσουν τα καλά λόγια και οι έπαινοι;!), χάνουμε την ουσία και το κέντρο της ζωής μας που είναι και πρέπει να είναι ο Χριστός και η μίμηση της εν Χριστώ ζωής, και προσκολλάμε σε οτιδήποτε εμείς θεωρούμε ότι μας αναπαύει και μας κάνει να ξεχάσουμε τα τωρινά προβλήματα που βιώνουμε. Η χρονική διάρκεια της εκάστοτε  απόλαυσης-ελευθερίας-χαράς είναι περιορισμένη, δηλαδή κορεσμένη. Εμείς οι ίδιοι απολλύουμε και απομπολούμε από πάνω μας είτε εκούσια είτε ακούσια, όταν καταβάλλουμε προσπάθεια να γίνουμε αρεστοί κατά κόσμον και όχι κατά Θεόν, την Χάρη του Θεού και τον Ίδιο τον Θεό, και δημιουργούμε έτσι εμπόδιο στο να πλησιάσουμε τον Θεό και να γίνουμε φίλοι Του.

Συμπεράσματικα, κατανοούμε πως μονίμως πέφτουμε στην απατηλή και σκοτεινή παγίδα του διαβόλου, ότι, μέσα στο κλίμα όλα επιτρέπονται, μπορούμε να βρούμε και μεις κάτι το οποίο θα μας δώσει διέξοδο διαφυγής από τα προβλήματα μας και τις έγνοιες μας, αλλά εν τέλει στο τέλος μας μένει μια απελπισία, ένα σκότος, μια μαυρίλα, μια στενοχώρια και μια βαριεστημάρα. Εν τέλει πέφτουμε στα ίδια και στα ίδια και θέλει κόπο, πόνο, μόχθο και δαπάνη χρόνου για να ζητήσουμε την βοήθεια του Θεού και να είμαστε μιά για πάντα μαζί με τον Θεό, καθώς λέμε και στην βάπτιση, «Συντάσσομαι τω Χριστώ».

Αγαπητέ Αναγνώστη/-τρια,

 Το συγκλονιστικο και καθόλου παράδοξο είναι πως πάλι η Πρόνοια του Θεού μέσα και από άνθρωπους εκτός Εκκλησίας, βαπτίσμένοι μεν, σε φέρνει πάλι στην θέση σου, να συνετιστείς, και να πεις: Πού πάω Θεέ μου; , και στην συνέχεια αφού ταπεινωθείς και καταλάβεις το σφάλμα σου, να  εισέλθεις και πάλι στον δρόμο του Θεού. Και μας φέρνει στον νου, την φράση από το ψαλτήρι, «Τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου». Το έλεος του Θεού είναι τέτοιο που αλλοιώνει. 

Εμείς οφείλουμε να γνωρίζουμε πως η χάρις και το έλεος του Θεού μας καταδιώκει σε όλη μας την ζωή και πως επιμένει και βρίσκει διάφορους τρόπους, ώστε εάν ακόμα εμείς φύγουμε από κοντά του, να μας συλλάβει με το δίκτυ της σωτηρίας του και εν τέλει να μας σώσει.

Κάθε μέρα όσο χάλια και να τα πηγαίνεις, είναι η Πρόνοια του Θεού εκεί να σου υπενθυμίσει ότι:  Ουδέποτε σε εγκαταλείπω και σε περιμένω να γυρίσεις πίσω, ακόμα σε περιμένω!!! Και αισθάνεσαι πως ο Ίδιος ο Χριστός σε καλεί να είσαι ο εαυτός σου και να Τον ακολουθείς στα διαβήματα Του. Ποτέ δεν εγκαταλείπει! Ακόμα και τον Ιούδα που τον πρόδωσε και την τελευταία στιγμή ήθελε να τον σώσει, «Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως;».

«Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐλεεῖ»