Απολογισμός Χρόνου (Αρχή Μετανοίας)

 

«Και πάλι ήρθε ο καιρός να ξεκινήσει ένας καινούργιος χρόνος, για να εξαφανιστεί του καθενός ο πόνος.

Τις τελευταίες μέρες του εκάστοτε έτους λογαριασμοί κλείνουν, λογισμοί ανοίγουν,

προβλέψεις αναπτύσσονται, υπερηφάνεια κηρύσσεται,

ευχές δίνονται για καλή χρονιά, ψυχές θερμαίνονται στην μοναξιά.

Τα χρόνια πάνε και έρχονται όπως τα σύννεφα, σαν καράβια απρόοπτα,

χωρίς πυθμένα θάλασσα, χωρίς πυξίδα ναύτης.

Χωρίς βοήθεια ο πτωχός, χωρίς αλήθεια ο λαός.

Και τελικά ποίον το νόημα; ποίον το ερώτημα;

Η απάντηση σε αυτό, ο σκοπός της ζωής του καθενός.

Κύριε, Κύριε επίβλεψον εξ Αγίου Κατοικητηρίου, από θρόνου δόξης υψηλού.

Και ίδε, και επίσκεψε την άμπελο ταύτην, την μικρή εδώ ποίμνην.

Και κατάρτησε αυτήν, ήν εφύτευσεν η δεξιά σου.

Επισκέψου μας Κύριε, και ζήσε μαζί μας.

Τρέξε σε μας Κύριε, και μείνε μαζί μας.

Έλα Κύριε, και μην μας αφήνεις μακριά Σου.

Φώτισε μας, σκέπασε μας.

Αγίασέ μας, καθάρισε μας.

Ενδυνάμωσε μας, δυνάμωσε μας.

Ο καιρός είναι εγγύς, καιρός αλλαγής.

Καιρός Μετανοίας, καιρός αμαρτιών ααποστασίας.

Δείξον ημάς και την ένδοξον σου Ανάστασιν, λύτρωσον ημάς από το καμίνι της ασυνειδησίας.

Σώσε μας από την αδιαφορία, από την αμετανόησία.

Με την σκέπη Σου και γω, μικρό παιδί μοναχό,

Έρημο, και ευεπηρέαστο,

Δυνάμωσε με «ἵνα μη, χωρὶς εὑρών με

Τῆς σῆς χάριτος, ὁ πλάνος».

Αναζωπύρωσε την ελπίδα της σωτηρίας μου, την ευκαιρία της Μετανοίας μου.»

Ένας καινούργιος χρόνος μπαίνει, μια νέα αρχή ξεκινά. Πόσο γρήγορα μπορεί να περνάει ο καιρός; Εμείς οφείλουμε να είμαστε «εν καθαρά καρδιά περί τρόμω διανοία» και εν πνεύματι πραότητος να ενεργούμε όταν κάποιος αδελφός μας σφάλει ή πέφτει σε κάποιο παράπτωμα. «Ἀδελφοί, ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳότητος, σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.» Δηλαδή, Αδελφοί, και αν συλληφθεί απρόβλεπτα ένας άνθρωπος σε κάποιο παράπτωμα, εσείς οι πνευματικοί διορθώνετε τέτοιον άνθρωπο με πνεύμα πραότητας, προσέχοντας τον εαυτό σου μήπως κι εσύ πειραστείς. Να βαστάζετε τα βάρη ο ένας του άλλου και έτσι θα εκπληρώσετε πλήρως το νόμο του Χριστού.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Δευτέρα επιστολή προς Κορινθίους: «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας»

Δηλαδή, σε καιρό δεκτό σε άκουσα και σε ημέρα σωτηρίας σε βοήθησα. Ιδού, τώρα είναι καιρός ευπρόσδεκτος. Ιδού, τώρα ημέρα σωτηρίας.

Ακούσαμε στην ακολουθία αλλά και πριν το απολυτίκιον της εορτής: «Μορφὴν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην προσέλαβες, Θεὸς ὢν κατ᾽ οὐσίαν, πολυεύσπλαγχνε Κύριε· καὶ Νόμον ἐκπληρῶν, περιτομήν, θελήσει καταδέχῃ σαρκικήν, ὅπως παύσῃς τὰ σκιώδη, καὶ περιέλῃς τὸ κάλυμμα τῶν παθῶν ἡμῶν. Δόξα τῇ ἀγαθότητι τῇ σῇ, δόξα τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου, δόξα τῇ ἀνεκφράστῳ Λόγε συγκαταβάσει σου»

Δηλαδή, προσέλαβες ἀνθρώπινη μορφή χωρίς μεταβολή, ἐνῷ εἶσαι Θεός κατ’ οὐσίαν, Πολυεύσπλαχνε Κύριε· και τηρώντας τον Νόμο καταδέχεσαι θεληματικά περιτομή σαρκική, για να παύσεις τά σκιώδη (τίς προεικονίσεις), και να ἀφαιρέσεις το κάλυμμα τῶν παθῶν μας. Δόξα στην ἀγαθότητά σου· δόξα στην εὐσπλαχνία σου· δόξα, Λόγε τοῦ Θεοῦ, στην ἀνέκφραστή σου συγκατάβαση (ταπείνωση).

Ο καθένας μας κουβαλάει έναν σταυρό, άλλος μικρό, άλλος μεγάλο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν παύει να είναι ένας σταυρός τον οποίο προσπαθούμε να σηκώσουμε κάθε μέρα. Παρόλα αυτά, ο Χριστός μας, προσμένει να Του ζητήσουμε το έλεος Του και την βοήθεια Του, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε ένα τίποτα. Ο Κύριος φωνάζει: «μη πεπείθατε ἐπ’ ἄρχοντας ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» και ας μην ξεχνάμε το «ἄνευ ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».

Οφείλουμε να είμαστε ταπεινοί στην καρδιά και βαθιά γνώστες του θελήματος του Θεού ώστε να γίνει η καρδιά μας κατοικητήριο του Θεού, ώστε να υποδεχτεί η ψυχή μας τον Θεό και εκείνος να αναπαύεται σε εμάς. Η υψηλοποιός αρετή είναι η ταπείνωση. Η κατάνυξη έρχεται με την ταπείνωση και τη συγκέντρωση του νου προς τον Θεό, δηλαδή ότι κάνουμε να είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, να κάνουμε υπακοή. Ο Χριστός, ο Ίδιος, «Εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών».

 Ο Χριστός δεν θεώρησε την ισότητά Του με τον Θεό Πατέρα αποτέλεσμα αρπαγής, αλλά τα απαρνήθηκε όλα και πήρε μορφή δούλου ∙ έγινε άνθρωπος, και όντας πραγματικός άνθρωπος ταπεινώθηκε θεληματικά, υπακούοντας μέχρι θανάτου και μάλιστα θανάτου σταυρικού. Εμείς, άραγε που θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί, λίγο να μας υποτιμήσουν ή να μην αναγνωρίσουν την δήθεν αξία που πιστεύουμε πως έχουμε, αμέσως θιγόμαστε. Επειδή, μας έθιξαν το «Εγώ», τον εγωισμό μας, και από εκεί και μετά αρχίζει η καταλαλιά, η κατάκριση και όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα που δημιουργούν ένα χάσμα μεταξύ της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Την σχέση ενός Πατερά με το παιδί Του. Μας είναι πολύ δύσκολο να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, τον κακό μας εαυτό. Η άκρα ταπείνωσις του Κυρίου δεν φαίνεται μόνο στον σταυρικό θάνατό Του, αλλά και στη γέννησή Του, σε ένα σπήλαιο της Βηθλεέμ.

Καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και να σηκώσει αμαρτίες από τον Αδάμ μέχρι τις δικές μας. Με το Τίμιο Αίμα Του καταδέχτηκε να ξεπληρώσει το προπατορικό αμάρτημα. Ήρθε για να μας σώσει και εμείς, οι άνθρωποι, Τον σταυρώσαμε.

Παρόλα αυτά, έδειξε την παντοδυναμία Του και το αμέτρητο Έλεος Του. Πάτησε τον θάνατο με την Ανάσταση, ενώ όλοι περίμεναν πως θα πέθανε και θα τελείωνε, αλλά Αναστήθηκε. «Κύριε, εἰ καὶ κριτηρίῳ παρέστης ὑπὸ Πιλάτου κρινόμενος ἀλλ’ οὐκ ἀπελείφθης τοῦ θρόνου τῷ Πατρὶ συγκαθεζόμενος, καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, τὸν κόσμον ἠλευθέρωσας, ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου, ὡς οἰκτίρμων καὶ φιλάνθρωπος». Ο Ίδιος, «δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει, ὡσεὶ ἡ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται», γιατί αναδύθηκε, ξαναζωντάνεψε, Αναστήθηκε και «εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

    Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και έλαβε σάρκα ώστε να οδηγήσει τον άνθρωπο ξανά στην ποίμνη του Θεού. Ο Θεός μας αγαπάει και παρόλα αυτά είναι και άδικος γιατί μας δείχνει το αμέτρητο έλεος Του και μας περιμένει να μετανοήσουμε, ενώ κανονικά θα έπρεπε να υποστούμε τις τιμωρίες του κάθε παραπτώματος μας. Στον καθένα μας, δίνει ο Θεός φροντιστήριο καθημερινό σε εβδομαδιαία βάση για όλο τον χρόνο. Εντούτοις, εμείς Τον αγνοούμε. Ας μην Τον αγνοήσουμε και αυτή την καινή χρονιά, είναι αχαριστία ως προς το προσώπου του Θεού και είναι μεγάλη αμαρτία. Ας μην Του γυρίσουμε και αυτήν την νέα χρονιά την πλάτη.

Εύχομαι να καταφέρουμε να καλλιεργήσουμε την ψυχή μας ώστε να γίνει κατοικητήριο του Θεού και ο καλός Θεός να σπείρει μέσα μας ώστε να υπάρχει πνευματική ευφορία και να καρποφορούμε. Ας κάνουμε χώρο στην καρδιά μας και ας ανοίξουμε τις πύλες της ψυχής μας στον Νεογέννητο Χριστό ο οποίος μας χτύπα την πόρτα. Θα ακούσουμε σε λίγο το «ο Χριστός μας προσκαλεί την κακίαν ν’ αρνηθώμεν, μ’ αρετάς να στολισθώμεν. Να ζώμεν βίον τέλειον, κατά το Ευαγγέλιον, με αγάπη με ειρήνη και με τη δικαιοσύνη». Μακάρι να γεννηθεῖ ἀληθινά ὁ Χριστός στις καρδιές μας και να ζήσουμε ζωήν αιώνιον και να κληρονομήσουμε την Βασιλεία των Ουρανών. Και μιάς και ήρθε καινούργιος χρόνος, ας κανονίσουμε αυτός ο νέος χρόνος να είναι η απαρχή των καλών μας έργων. Καλή αρχή Μετανοίας. Χρόνια Πολλά και ευτυχή, με καθαρή και αγνή ψυχή, με χαρά και με υγεία και με Θεία Ευλογία.

«Ιδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας»

«Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, κρούετε και ανοιγήσεται».