Τι ανταποδώσω τω Κυρίω μου;

Ο Προφητάναξ Δαβίδ μεταξύ των θαυμαστών και συγκλονιστικών 150 ψαλμών που έχει γράψει, θα ασχοληθούμε με την ερμηνεία του 115 Ψαλμού. Αναφέρει λοιπόν ο μετανοημένος Βασιλέας Δαβίδ:

 

Στιχ.1: «ΕΠΙΣΤΕΥΣΑ, διὸ ἐλάλησα· ἐγὼ δὲ ἐταπεινώθην σφόδρα.»

 

Δηλαδή, επίστευσα στον Θεόν, και, φωτιζόμενος από αυτήν την πίστιν, ωμίλησα την αλήθειαν και είπα· εξ αιτίας των πολλών θλίψεων εταπεινώθηκα πάρα πολύ.

Στιχ.2: «ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου· πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης»

Με άλλα λόγια, εγώ δε εις κατάστασιν εκστάσεως και αναταραχής ευρισκόμενος είπα· Καθε άνθρωπος είναι ψεύστης· εις αυτόν, λοιπόν, θα στηριχθώ ή στον παντοδύναμον και αληθινόν Θεόν;

Στιχ.3: « ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκέ μοι;»

Ο Ιερός Ψαλμωδός εννοεί: Τι ανταποδώσω στον Κύριον για όλες τις ευεργεσίες τις οποίες έχει κάνει προς εμένα;

Στιχ.4: «ποτήριον σωτηρίου λήψομαι καὶ τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπικαλέσομαι.»

Αναφέρει πως  «θα πάρω και θα πιώ οίνον από το ποτήριον της ειρηνικής θυσίας, που Του προσφέρω δια την σωτηρίαν μου, και πλήρης ευγνωμοσύνης θα αναφέρω και θα επικαλεσθώ το όνομα του Κυρίου».

Στιχ.5: «τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ»

Δηλαδή, τις θυσίες ποὺ ἔταξα καὶ ὑποσχέθηκα στον Κύριον, θὰ ἐκτελέσω καὶ θὰ Του τις προσφέρω δημοσία καὶ πανηγυρικῶς ἔμπροσθεν ὅλου τοῦ λαοῦ Του.

Στιχ.6: «τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ.»

Εδώ, επισημαίνει πως τιμάει ο Θεός, βραβεύει και δοξάζει τους αφωσιωμένους εις αυτόν, όταν μάλιστα αποθνήσκουν (πεθαίνουν) δια την αγάπην και την δόξαν Του.

Στιχ.7: «Κύριε, ἐγὼ δοῦλος σός, ἐγὼ δοῦλος σὸς καὶ υἱὸς τῆς παιδίσκης σου. διέρρηξας τοὺς δεσμούς μου,»

Λέγει χαρακτηριστικά, Ω Κύριε, εγώ είμαι δούλος δικός σου, είμαι δούλος δικός σου, παιδί της δούλης σου. Εσύ έθραυσες (έσπασες) τις αλυσίδες των μεγάλων και πολλών δεινών μου, εξ αιτίας των οποίων κινδύνευα να αποθάνω (πεθάνω).

Στιχ.8: «σοὶ θύσω θυσίαν αἰνέσεως καὶ ἐν ὀνόματι Κυρίου ἐπικαλέσομαι.»

Ο Προφήτης Δαβίδ τονίζει σε Εσένα, λοιπόν, θα προσφέρω θυσίαν δοξολογίας για την διάσωση μου και το Ονομά σου το σεβαστόν επικαλούμαι και θα επικαλούμαι.

Στιχ.9: «τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ,»

Με άλλα λόγια, Τὰ ὅσα υποσχέθηκα ταξίματα στον Κύριον, ὅταν κινδύνευα ἐπικαλούσα τὴν βοήθειάν Του, θὰ τὰ ἐκτελέσω ἐπακριβῶς ὡς χρέος ἱερὸν ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ Του,

Στιχ.10: «ἐν αὐλαῖς οἴκου Κυρίου ἐν μέσῳ σου, ῾Ιερουσαλήμ.»

Δηλαδή, εκεί, στις αυλές του ναού του Κυρίου εντός της αγίας πόλεως Ιερουσαλήμ.

 

Κατανοούμε πως ο Προφητάναξ Δαβίδ ύστερα από πολλές θλίψεις, στεναχώριες και δυσκολίες που πέρασε, με πίστη στον Θεό ομολογεί πως ο Ίδιος εξαιτίας των θλίψεων αυτών ταπεινώθηκε. Και αναρωτήθηκε: Κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει εν δυνάμει ψεύστης, είναι δυνατόν να στηριχθεί πάνω σε έναν τέτοιον άνθρωπο; Ή να εμπιστευτεί τον Θεό και να αφεθεί στα χέρια Του Πλάστη του που είναι ο μόνος Αληθινός και Παντοδύναμος Θεός; Πόσες φορές μέσα από δύσκολες συγκυρίες, ασθένειες και πειρασμικες καταστάσεις δεν αναγνωρίζουμε και δεν αντιλαμβανόμαστε πως στον μόνο που μπορούμε πραγματικά να βασιστούμε χωρίς να μας προδώσει και μπορεί να μας προστατεύει και να μας αγαπάει, όπως ο φιλεύσπαχνος πατέρας στην παραβολή του Ασώτου Υιού, είναι ο Θεός, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Ταπεινωνόμαστε μέσα από τις καταστάσεις αυτές, συνειδητοποιούμε πως σε αυτήν την ζωή δεν είμαστε αιώνιοι. Ούτε η δόξα, ούτε η θέση, μήτε το χρήμα, μήτε η υγεία, ούτε η δύναμη μα ούτε και η σκέψη, όλα αυτά είναι αδύναμα σε αυτές τις καταστάσεις. Έτσι, πέφτει ο εγωισμός μας πως μπορούμε μόνο με τις δικές μας δυνάμεις να φτάσουμε και να αγγίξουμε τον Θεό, καθιστώντας τον εαυτό μας μικρό Θεό. Μόνο με το Έλεος και την Ευσπλαχνία του Θεού που έλκεται από την ταπείνωση η όποια έρχεται δια της παρακλητικής προσευχής, "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν", με την επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού το οποίο το φοβούνται και το σκιάζονται ο διάβολος, τα δαιμόνια και όσοι ασχολούνται και είναι στην μαθητεία και καθοδήγηση του. Η προσευχή είναι η απευθείας σύνδεση με τον Θεό. Μόνο έτσι βρίσκουμε καταφύγιο, παρησία και Θεία βοήθεια για να σηκώσουμε μαζί με τον Χριστό τον Σταυρό που κουβαλάμε στην ζωή μας.

Συνειδητοποιούμε πως είμαστε πλασμένοι για τον Παράδεισο και εκεί ανήκουμε κοντά στον Θεό Πατέρα μας, εξάλλου ο Αδάμ και η Εύα ο λόγος που πλάστηκαν ήταν για να κατοικούν στον Παράδεισο (κατάσταση προ της πτώσεως). Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και μας έδειξε τον δρόμο της Μετανοίας για να επανορθώσουμε και να αναζωπυρώσουμε την σχέση μας με τον Θεό Πατέρα μας, την σχέση υιού και Πατρός, και πόσο μάλλον ο Θεός Πατέρας μας που ζητάει από εμάς να του δώσουμε μόνο τις αμαρτίες μας ως "αντάλλαγμα" για να γίνουμε κληρονόμοι της Ουράνιου Βασιλείας. Ο Θεός ο Άγιος στους Αγίους αναπαύεται. Ο Δαβίδ με τους ψαλμούς του μας υπενθυμίζει την εν Χριστώ Ζωή, την πορεία της και τον τρόπο ζωής μαζί με τον Χριστό. Στο χέρι μας είναι να την διαβούμε, προσοχή, όχι πιστεύοντας ότι μόνοι μας, με τις δικές μας δυνάμεις μόνο μπορούμε, αλλά μόνο με την βοήθεια του Θεού, την μεσιτεία της Υπεραξίας Θεοτόκου και την ικεσία των Αγίων μπορεί ο Θεός να μας βρει καμία γωνίτσα στην Ουράνιο Πολιτεία του.

Τι άραγε αξίζει σε Εκείνον που μας έπλασε όμοιους Του, κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσιν; Σε Εκείνον που μας έκανε κυριαρχούς επί την γη τι να του δώσουμε ως ευχαριστώ; Πώς θα αποδείξουμε την αιώνια ευγνωμοσύνη μας σε Εκείνον που μας κατέστησε Συνδημιουργούς Του, όσο παράξενο και αν ακούγεται; Ο Θεός θέλει να Τον αγαπήσουμε!!! Ο Χριστός θέλει μόνο Δοξολογία και Ύμνους Επινίκιους.

Και όπως, λέει ο Χριστός στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο Κεφ. 14 στιχ. 21: «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτὰς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με». Ο Ψαλμωδός Δαβίδ πολύ ορθά αναφέρει ,πολύ πριν από την έλευση του Χριστού, στον Ψαλμό 33,:  «Τίς ἐστιν ἄνθρωπος ὁ θέλων ζωήν, ἀγαπῶν ἡμέρας ἰδεῖν ἀγαθάς;» Δηλαδή, ποιός είναι ο άνθρωπος που θέλει να ζήσει και αγαπά να δει καλές ημέρες; και συνεχίζει: «Παῦσον τὴν γλῶσσάν σου ἀπὸ κακοῦ καὶ χείλη σου τοῦ μὴ λαλῆσαι δόλον.» Δηλαδή σταμάτα τη γλώσσα σου από το κακό και τα χείλη σου να μην πουν δόλο (ψέμμα).

Το Ευαγγέλιο το έχουμε, τις Θείες Εντολές τις έχουμε, καιρός είναι να ενεργοποιηθούμε ναι φιλότιμα να μελετάμε κάθε μέρα Αγία Γραφή, βίου Αγίων και Ευεργετινό, όπως έλεγε ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, για να λεπταίνει η συνείδηση.

Ας μην ξεχνάμε πως στην Θεία Λειτουργία την ώρα του Καθαγιασμού των Τίμων Δώρων, ο λειτουργός υψώνει τα Τίμια Δώρα σαν να τα θέτει μπροστά στα πόδια του Κυρίου που κάθεται σε θρόνο υψηλό στους ουρανούς, και εκφωνεί: «Τα σα εκ των σων Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα», δηλαδή "Τα δικά σου από τα δικά σου τα πήραμε και σου τα προσφέρουμε σε κάθε τόπο και για όλα όσα έχεις κάνει για μας".

 

Ο Ιερός Υμνωδός της Εκκλησίας αναφέρει:

«Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ, περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν; δι' ἡμᾶς Θεὸς ἐν ἀνθρώποις, διὰ τὴν καταφθαρεῖσαν φύσιν, ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο, καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, πρὸς τοὺς ἀχαρίστους ὁ Εὐεργέτης, πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους ὁ Ἐλευθερωτής, πρὸς τοὺς ἐν σκότει καθημένους, ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ἐπὶ τὸν Σταυρόν ὁ ἀπαθής, ἐπὶ τὸν ᾍδην τὸ φῶς, ἐπὶ τὸν θάνατον ἡ ζωή, ἡ Ἀνάστασις διὰ τοὺς πεσόντας, πρὸς ὃν βοήσωμεν, ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.»

Δηλαδή,  τί νά ἀνταποδώσουμε στόν Κύριο γιά ὅλα, ὅσα μᾶς ἔδωσε; Γιά μᾶς ἦλθε ὁ Θεός ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Γιά τή φύση μας πού εἶχε διαφθαρεῖ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, καί κατοίκησε μαζί μας· πρός τούς ἀχαρίστους ἦλθε ὁ εὐεργέτης· πρός τούς αἰχμαλώτους ὁ ἐλευθερωτής· πρός ἐκείνους πού κάθονταν στό σκοτάδι ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης· ἐπάνω στόν Σταυρό ὁ ἀπαθής· στόν ᾅδη τό φῶς· στόν θάνατο ἡ ζωή· ἡ ἀνάσταση γιά ὅσους ἔπεσαν· πρός αὐτόν ἄς κραυγάσουμε· Θεέ μας, δόξα σοι.