Ο Απόστολος Ανδρέας, τότε και σήμερα

 

Ο Απόστολος Ανδρέας ήταν ο υιός του Ιωνά και αδερφός του Σίμωνος (μετέπειτα ονομαζομένου Πέτρου). Καταγόταν από την Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, περιοχή Βόρεια Ανατολικά της Καπερναούμ. Ήταν ψαράς στο επάγγελμα. Ανήκε στην τάξη των φλογερών με ευσεβεία νέους, των οποίων η καρδιά πλημμύριζε από τον ιερό πόθο της έλευσης του Μεσσία. 

Ο Ανδρέας και ο Ιωάννης ο Θεολόγος ήταν μαθητές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Για αυτό και ο Ιωάννης ο Βαφτιστής, κοίταξε τον Χριστό που περπατούσε και είπε: «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου»

Δηλαδή, Ιδού ο αμνός του Θεού, αυτός που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου

Και τον άκουσε ο Απόστολος Ανδρέας και ο ευαγγελιστής Ιωάννης και ακολούθησαν τον Χριστό. 

Ο Ιησούς γύρισε και, βλέποντάς τους να τον ακολουθούν, τους είπε: «Τι ζητάτε;» Εκείνοι του είπαν: «Ραββί (που σημαίνει Διδάσκαλε), πού μένεις;»

Ο Χριστός τους είπε: «Ἔρχεσθε καὶ ἴδετε» Δηλαδή, Ελάτε και δείτε. Ήρθαν, λοιπόν, και είδαν πού έμενε, και έμειναν κοντά του όλη εκείνη την ημέρα. Ήταν περίπου η δεκάτη ώρα (τέσσερις το απόγευμα).

Πλημμύρισμένοι από ιερά συναισθήματα, ακολούθησε μαζί με τον Ιωάννη το υιό του Ζεβεδαίου και γνώρισαν από κοντά τον Κύριο. 

Την επόμενη ημέρα ανήγγειλε το γεγονός στον αδελφό του τον Πέτρο και του είπε πως βρήκαμε τον Μεσσία, δηλαδή τον Χριστόν. Ο Ανδρέας, μαζί με τον Ιωάννη, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο, τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ ακολούθησαν τον Κύριον προς την Γαλιλαία. Μετά από τρεις μέρες έφθασαν στην Κανά, όπου ο Χριστός μετέβαλε το νερό σε κρασί στο συμπόσιο του γάμου ( η εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι μετά το θαύμα ο γαμπρός ακολούθησε τον Χριστό και έγινε μαθητής του Χριστού, και ήταν ο Σίμων ο Κανανίτης, εξού και το όνομα).

Επειδή, όμως, δεν είχε έρθει η ώρα της οριστικής κλήσεως τους, ο Απόστολος Ανδρέας και οι άλλοι συνακόλουθοι του ξαναγύρισαν στο επάγγελμα του ψαρά. 

Ο Κύριος επί διάστημα περιώδευε στην Ιουδαία και στην Γαλιλαία κηρύττοντας και θαυματουργώντας. Ο πόθος των μαθητών να ακολουθήσουν τον Χριστό γιγαντώθηκε περισσότερο. Και όταν ο Χριστός είδε στην θάλασσα της Τιμβεριάδος τον Ανδρέα και τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, τους είπε:

«Καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων· 

οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ».

Δηλαδή, Και τους λέει: «Ελάτε πίσω μου, και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Εκείνοι αμέσως άφησαν τα δίχτυα και Τον ακολούθησαν. 

Έκτοτε ο Ανδρέας ακολουθούσε τον Χριστό.

 

---> Παρατηρούμε πως οι μαθητές χωρίς δεύτερη σκέψη άφησαν τα δίκτυα και την αλιεία, και αμέσως ακολούθησαν τον Χριστό. Ο Χριστός τους κάλεσε να γίνουν μαθητές Του και εκείνοι αμέσως ανταποκρίθηκαν χωρίς δισταγμό, φόβο, έγνοιες, αμφιβολία, δυσπιστία, απιστία, δειλία. Έκαναν υπακοή στο Θέλημα του Θεού. Άκουγαν τον Ιωάννη τον Βαφτιστή που κήρυττε την έλευση του Μεσσία, μελετούσαν και άκουγαν τις γραφές και τις ερμηνείες. Τους βλέπουμε χωρίς κάτι να τους κρατάει στα εγκόσμια, να τα αφήνουν όλα εργασία, οικογένεια, φίλους, προσωπική ζωή, και κατευθείαν να ακολουθούν τον Χριστό, να εφαρμόζουν τις εντολές Του. 

Με άλλα λόγια, έκαναν υπακοή στον πνευματικό τους πατέρα τον Ιωάννη τον Βαπτιστή που τους υπέδειξε τον Μεσσία, Εκείνον που ο ίδιος δεν ήταν ικανός ούτε τα σανδάλια του Χριστού να λύσει το λουρί τους. Άφησαν τους λογισμούς και τις αμφιβολίες, έκαναν υπακοή στον πνευματικό τους πατέρα που τους έστειλε στον Χριστό, και Τον ακολουθήσουν. 

Από τότε όλα γινόντουσαν με ευλογία πρώτα. Και ο Χριστός στο κάλεσμα Του, πάλι κάνουν υπακοή και τον ακολουθούν, θυσιάζοντας την παλαιά ζωή τους με την καινή ζωή, την ζωή της Ανάστασης, την ζωή της υπακοής, την ζωή που ο Ίδιος ο Θεός κατέβηκε και με το χέρι Του τους υποδεικνύει τον δρόμο για την σωτηρία όχι μόνο της ψυχής τους αλλά και των ψυχών όλου του κόσμου. Ο Ίδιος ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, έλαβε σάρκα και περπατάει μαζί τους την οδό της Αρετής, την οδό της Μετανοίας, την οδό της Αγάπης, την οδό της Συγχώρεσης, την οδό της Ανεξικακίας, την στενή και τεθλιμένη οδό που οδηγεί στον Παράδεισο, την οδό του Μαρτύριου. 

Η υπακοή τους και μόνο, τους έδωσε από τον Θεό την ευκαιρία να μετανοήσουν, να γευτούν Χριστό, να γευτούν Παράδεισο. Τους έδωσε την ευκαιρία, δίπλα στον Χριστό να αγιάζονται και οι ίδιοι, όπως στην Θεία Λειτουργία και μέσα στην Εκκλησία μέσα από τα μυστήρια, ενεργεί η Χάρις του Θεού, από τα άμφια του Ιερέως, μέχρι ακόμα και η ύλη, ακόμα και η σκόνη Αγιάζονται. Είναι υψίστης σημασίας η υπακοή στο Θέλημα του Θεού, που δεν είναι άλλη από το να ευαρεστείται, να υμνείται και να δοξολογείται ο Θεός μέσα από τους λόγους και τις πράξεις μας. Οι λόγοι και οι πράξεις μας να κράζουν, να φωνάζουν, να μαρτυρούν για τον Θεό, για την ύπαρξη Του. Είχαν πίστη και δεν φοβήθηκαν, καλούμαστε και εμείς το ίδιο, χωρίς φόβο, χωρίς δειλία, να ακολουθήσουμε τον Χριστό, να μαρτυρήσουμε για Αυτόν, αφού θέλουμε να λεγόμαστε μαθητές Του. Τότε οφείλουμε να μοιάσουμε στους Απόστολους Του, ξεκινώντας με το παράδειγμα του Αποστόλου Ανδρέα. Ο Θεός θα δει την προσπάθεια μας και θα μας βοηθήσει, καλή διάθεση για πνευματικό αγώνα και πίστη χρειάζεται, και ο Θεός γνωρίζει πως θα μας αναστήσει από το σκοτάδι που είμαστε και πως θα μας φέρει στο Φως Του...στον Παράδεισο...κοντά Του...δίπλα Του...μαζί Του...

---> «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν», να αναφωνούμε αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μου.

Ο Απόστολος Ανδρέας ήταν παρών και την Κυριακή της Αναστάσεως του Χριστού, όπως και όλες τις ημέρες, και στην Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς όπου τον είδε να αναλαμβάνεται με νεφέλη στον ουρανό. Κατά την Πεντηκοστή έλαβε και αυτός Πνεύμα Άγιον, και κήρυττε Χριστό για την σωτηρία των ανθρώπων. Στην Αποστολική σύνοδο περίπου το 50μΧ ήταν και αυτός παρών.

Ο Ωριγένης αναφέρει πως κήρυξε στην συνέχεια στους Σκύθες, στην Νικομήδεια, στην Νίκαια, στην Βιθυνία, στην Γοτθίαν και γενικά στην ανατολικές περιοχές του Ευξείνου Πόντου.

Άλλη παράδοση, αναφέρει ότι έφτασε στην Σεβαστούπολη, στην Τραπεζούντα, στην Σινώπη, στην Ηράκλειαν και στο Βυζάντιο όπου θαυματουργούσε. Στην συνέχεια, πήγε Μ.Ασία, Ιερουσαλήμ, Έφεσο, επισκέφτηκε την Λαοδίκειαν, Νικομήδεια και την Βιθυνία και άλλες πόλεις προσελκύοντας νέους στην πίστη, χειροτονώντας πρεσβυτέρους τους καλύτερους μεταξύ των πιστών. Επανήλθε στην Σινώπη όπου ο Κύριος τον έδωσε θαυματουργικά από μαρτυρικό θάνατο. 

Αναφέρεται ότι έφτασε μέχρι το Κίεβο στο οποίο σε έναν λόφο έστησε με τα χέρια του έναν λίθινο Σταυρό. Ο λόφος αυτός ονομάστηκε «Αντρεγιέφσκαγια Γοράν», δηλαδή λόφος του Αγίου Ανδρέου.

Επισκέφτηκε μετά περιοχές της Γιουγκοσλαβίας, πήγε στην Μακεδονία, στην Θεσσαλία και σε άλλα μέρη της Ελλάδος και κατέληξε στην Πάτρα. Εκεί κήρυξε και ανέστησε τον λαό με την νέα πίστη. 

Στην Αχαΐα, η διδασκαλία του καρποφόρησε και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Έτσι, η χριστιανική αλήθεια είχε μεγάλες κατακτήσεις στο λαό της Πάτρας. Ακόμα και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθύπατου Αχαΐας Αιγεάτου, αφού τη θεράπευσε ο Απόστολος από τη βαρειά αρρώστια που είχε, πίστεψε στο Χριστό. Το γεγονός αυτό εκνεύρισε τον ανθύπατο και με την παρότρυνση ειδωλολατρών ιερέων συνέλαβε τον Ανδρέα και τον σταύρωσε σε σχήμα Χ.  

Όταν ο Άγιος Ανδρέας σταυρώθηκε πολλοί Χριστιανοί πήγαν στον ανθύπατο Αιγεάτη διαμαρτυρόμενοι για την άδικην κρίση του, ζητώντας να κατεβάσει από τον Σταυρό τον δίκαιο άνθρωπο του Θεού Ανδρέα για να ειρηνεύσει η Αχαΐα. Ο Αιγεάτης βλέποντας το πλήθος και ακούοντας τους Χριστιανούς δέχθηκε. 

Οι Χριστιανοί έτρεξαν και ανήγγειλαν στον σταυρωμένο Άγιο ότι ο Αιγεάτης προτίθεται να τον κατεβάσει από το Σταυρό, αλλά ο Άγιος παρακάλεσε τον Κύριο να μην επιτρέψει κάτι τέτοιο λέγοντας «Μὴ ἐπιτρέψης, Δέσποτα, ἐμέ τὸν ἐπὶ ξύλου ἀναρτηθέντα πάλιν λυθῆναι· μὴ παραχωρήσῃς τὸν ἐπὶ τοῦ σοῦ μυστηρίου κρεμασθέντα καθ᾽ ὁμοιότητά σου» και αφού προσευχήθηκε για τελευταία φορά και εδόξασε τον Κύριο παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Χριστού.

Έτσι, ο Απόστολος Ανδρέας παρέστησε τον εαυτό του στο Θεό «δόκιμον ἐργάτην» (Β΄ προς Τιμόθεον, 2: 15). Δηλαδή δοκιμασμένο και τέλειο εργάτη του Ευαγγελίου.

Οι χριστιανοί της Αχαΐας θρήνησαν βαθιά τον θάνατο του. Ο πόνος τους έγινε ακόμη πιο μεγάλος, όταν ο ανθύπατος Αιγεάτης αρνήθηκε να τους παραδώσει το άγιο λείψανο του, για να το θάψουν. Ο Θεός όμως οικονόμησε τα πράγματα. Την ίδια μέρα, που πέθανε ο άγιος, ο Αιγεάτης τρελάθηκε κι αυτοκτόνησε. Οι χριστιανοί τότε με τον επίσκοπο τους τον Στρατοκλή, πρώτο επίσκοπο των Πατρών, παρέλαβαν το σεπτό λείψανο και το 'θαψαν με μεγάλες τιμές. Η μνήμη του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου τιμάται 30 Νοεμβρίου εκάστου έτους, στην Πάτρα έχει ανεγερθεί ομώνυμος περίλαμπρος Ιερός Ναός προς τιμή το Αγίου και προς Δοξολογία Θεού. 

Τέλος καὶ τῷ Θεῷ δόξα